من شرقی

شب‌های NMS - شماره ۵

2010-03-15T13:48:00.004+03:30

ماجرا شکل قشنگی به خودش گرفته. امیدوارم بقیه‌ی همکاران ما در صنعت هم همین وضع رو نداشته باشند. اردیبهشت پارسال از طرف شرکت به یک شرکت توزیع ابزار تخصصی تماس گرفتم و برای شرکت پیشنهاد دریافت کردم. از شما چه پنهان برای سرور سان بود. سرور سان را این دوستان داشتند و موجود هم بود. اما کمی (حدود 10%) گران بود. یک دفعه دکتر زرنگ ما (بچه‌ی باهوش دانشگاه اوتاوا) گفت برید اچ‌پی بخرید! سولاریس هم روش نصب میشه. دکتر گفته بود دیگه! مدیر ما هم گفت اچ‌پی پیدا کن و اونا رو ولش کن و مهم نیست که یک ماه اونا رو سر کار گذاشتیم و هی رفتن برای ما پیشنهاد از خارجه گرفتن و کانفیگ برای ما عوض کردن و الخ! اچی‌پی خریدیم. به کار نمی‌آمد. کی بود کی بود؟ دکتر که نبود! من بودم!
حالا بگرد دنبال سرور سان. محض اطلاعات عمومی بدونید که بـــــــــــــــــــــــــــــــد پیدا میشه! تحریم هستیم و تحریم و تحریم. می‌گردی و می‌گردی تا سی و چهار تا شرکت. ولی میرسی به همون شرکت اولی. میری سر وقتشون و خوب برخورد می‌کنن. دو ماه دستگاه مردم رو به اسم خرید گرفتیم و بلوکه کردیم. بعد یک روز صبح مدیر ما می‌آید و می‌گوید این (یک دستگاه هفت تومانی که با هزار منت و سنت گرفته‌ایم) را پس بفرستید. بفرستید و بعد تماس بگیرید تا در کار انجام شده گیر کنند.
اوووکی! ولی ما اول زنگ می‌زنیم. انصافی گفتند! اسم و رسمی گفتند. می‌گویند نفرستید. پس نمی‌گیریم. به مدیر می‌گوییم. نه! بفرستید. همین امروز! به درک! بچه‌ها این سروری که ده بار درش باز شده و کارشناس اون شرکت بدبخت چهل ساعت روش کار کرده و همه‌ی برچسب‌های وارانتی روش رو کندیم رو بذارین تو اون جعبه‌اش که پاره شده و براشون پس بفرستید.
دوستمان که رفته سرور را پس بدهد، با برخورد شدید رو به رو می‌شود. خب حق دارند! به قول دوستان آن ور: این رو دو ماهه برداشتین، براش مشتری داشتیم و برای شما نگه داشتیم، هر جاش رو خواستین عوض کردیم، روز تعطیل و غیر تعطیل کارشناس ما در خدمت شما بوده، با هر ساز شما رقصیدیم...
با پا در میانی و با مایه گذاشتن از آن یکی دکتر که برخلاف اولی آدم حسابی است و رفاقتش با مدیر عامل آن شرکت قائله کمی می‌خوابد و دوست بدبخت ما که رفته آنجا و الان سه ساعت است به معنی دقیق کلمه سر پا ایستاده سرور را بدون تحویل دادن همان جا می‌گذارد.
روز بعد یک فاکتور می‌آید به مبلغ چهار میلیون تومان، برای اجاره‌ی دو دستگاه سرور و هزینه‌ی کارشناسی و نیروی انسانی و .... حالا این فاکتور دارد از این دست به آن دست می‌شود و کیست که گردن بگیرد؟ هیچ کی. من منتظرم که کاسه و کوزه سر یکی از ماها بشکند. و کسی هم حواسش نیست که اصل حرکت در ذات به جز بی‌شرمی مجسم چیزی نبوده است.
این روند مسخره‌ی آدم حساب نکردن دیگران و ارزش قایل نشدن برای وقت شرکت‌های دیگر خیلی دردناک شده. حس می‌کنم آبروی حرفه‌ای شخص خودم و روابط دوستانه با شرکت‌های دوست و رفیق دارد به واسطه‌ی یک مشت بچه شریفی خودپرست نابود می‌شود که از بین هر دو شرکتی که با آن‌ها رو به رو می‌شوند حتماً باید سر یکی را کلاه بگذارند و کلاه آن یکی را بردارند و بعد بروند با دکتر کانادایی‌شان جانماز آب بکشند.
قصه را نصفه و نیمه گفتم. مشت نمونه‌ی خروار هم حتی حساب نمی‌شد. فقط خواستم به این جا برسم که جداً تعجب می‌کنم توی دنیای کوچک صنعت مخابرات کشور شیادهایی مثل این شرکت چطور بعد از مدتی رسوا نمی‌شوند؟ لابد به خاطر وجود زودباورهایی مثل من که سپر بلای حقه‌بازهای اصلی می‌شوند.

شب‌های NMS - شماره ۴

2010-02-17T18:59:00.004+03:30

احسان این‌جاست و تلاش داره بفهمه ما این‌جا چی کار کردیم! اما دچار فراموشی شده و یادش نیست توی سفر آموزش به ژاپن غیر از کیمونو خریدن و پول توجیبی به کارفرما دادن چی کار کرده. ما در تلاش هستیم براش یک حادثه فراهم کنیم تا شاید حافظه‌اش برگرده.

شب‌های NMS - شماره ۳

2010-02-17T18:58:00.003+03:30

Some 4 Letter Words

شب‌های NMS - شماره ۲

2010-02-11T00:28:00.006+03:30

ساعت نزدیک دوازده و نیم شب هست، ما (من و بهراد) سر کار هستیم و داریم تصمیم می‌گیریم که بریم خونه!

نتایج امشب:
- ان‌ای‌سی خیلی خرابه که تصمیم گرفته دیتابیس رو بذاره روی سرور سان که ما رو تحریم کرده!
- خیلی کار مسخره‌ای هست که برنامه رو دو تیکه کنی، هر کدومش روی یک سیستم عامل (ویندوز و سولاریس) و بخوای اینا رو با مثلاً CORBA به هم وصل کنی.
- خب مگه اوراکل چش بود که باید از ورسانت استفاده کنی؟
- بهترین ویژگی ماشین سان اینه که می‌زنی Stop+A بعد تایپ می‌کنی Power-off و دفعه بعد که بیاد بالا غر نمی‌زنه که اون دفعه بد خاموشم کردی و من باید همه چیز رو چک کنم.
- برنامه‌نویس‌های پست سان بیمار بودن که چک حافظه رو نمی‌شه کنسل کرد.
- الان احسان کجاست؟
- جای عر خالی که به همه از ان‌ای‌سی تا سان تا اوراکل تا ورسانت و ان‌آی‌جی‌سی فحش بده!
- دیگه امشب رو بریم بخوابیم!

تقدس

2010-02-08T17:36:00.002+03:30

یعنی هر چیزی باشد باید شورش را در آوریم. اوکی سبز باشید. یا هر چه باشید. من هم وضع فعلی را دوست ندارم. صدایم هم در می‌آید. ولی بس است دیگر. تقدس‌بخشی بدجوری عادت شده.

این مطلب تقریباً همه چیز را گفته و مرا بی‌نیاز کرده از ادامه‌ی غرغر! ولی بالله که می‌فرساید! بس کنید ملت!

مرثیه‌ی سکیور اچ‌تی‌تی‌پی

2010-02-06T13:39:00.005+03:30

اس‌اس‌ال تهمتن را چه شده است؟ دژ بلند سکیور اچ‌تی‌تی‌پی کجاست؟ کجایند قهرمانند کدینگ؟ آیا قربانی پلشتی مخابرات شده‌اند؟

به این صورت هست که دفتر‌های شرکت رو با وی‌پی‌ان روی شبکه‌ی اینترنت به هم متصل کردیم. چون آزمایش نشون داد کیفیتش از ام‌پی‌ال‌اس و اینترانت مخابرات دیتا با اون اس‌ال‌ای مسخره‌ای که دادن (نک) خیلی بهتره و مثلاً پینگش یک چهارم اوناست.

بعد امروز صبح میایی و می‌بینی ارتباطی با دفترها نداری. اتصال برقراره. اما هوا هم از توش رد نمی‌شه. نه تل‌نت داری و نه اس‌اس‌اچ، پینگ اون ور برای خودش نمودار سینوسی درست می‌کنه.

بعد یادمون میاد که عزیزان [...]ــِ مخابرات و دی‌سی‌آی باز لطف کردن یک کاری کردن که اس‌اس‌ال نداریم و بعد با یادآوری پهلوانی‌های اس‌اس‌ال در مدت اخیر و قدرتش که در اختیار صنعت کشور بود و باعث شد بعضاً بتونیم تحریم رو دور بزنیم تا کسی به ما چیزی بفروشه، یاد فانتزی شمشیر و جادو می‌افتیم و حتی مرثیه‌ی بئوولف!

نکات جالب دیگه:
- مخابرات اینترنت می‌ده. (این هم خوبه) گل بود و به سبزه نیز آراسته شد.
- قطع شدن کابل! کی باور می‌کنه؟ مگر این که برادران با تبر قطعش کرده باشن.
-
به قول بر و بچ بتل استار: فِرَک!

شب‌های NMS

2010-02-01T22:45:00.007+03:30

1. دوستانی رفته‌اند دوره‌ی آموزشی دیده‌اند. خوب آفرین. من نمی‌توانستم بروم به دلایل واضح. الان یکی از آن دوستان رفته و آن یکی دارد در سایت و در صحرا و بیابان سیستم نصب می‌کند که کار تکنیسین است. بعد ما که روحمان خبر نداشته ماجرا چیست و فقط شنیده بودیم یک چنین چیزی هست می‌گذارند همین چیز را نصب و کانفیگ کنیم.

2. رفتی می‌گویی حالا چنین است و چنان! می‌گوید خب ما شرمنده‌ایم. اگر خواستی آن قید جای دیگر کار کردن را برمی‌داریم!

3. بعد یک جوری شرایط چیده می‌شود که نروی دنبال آن جای دیگر و همین طور توی مورد 1 دور خودت بچرخی.

به قول استاد ماشین اجازه بده در این مورد اظهار نظر نکنم!

قصه‌ی مهندسی در سازمان‌های فراخ

2010-01-31T23:25:00.002+03:30

دنیای مهندسی جایی است برای خودش دیدنی! قصه‌ها دارد هر کدام مثنوی هفتاد من کاغذ. یکی از همین قصه‌هاست که با هم مرور می‌کنیم.
فرض کنید دنیایی است که در آن شما مهندسی هستید و از قضای روزگار جایی از این دنیای خیالی هستید که کارتان با یک تخصص راه نمی‌افتد و مجبورید کارهای مختلف بکنید تا لااقل این بخش از زندگی ارضا کننده شود. فرض کنید... ولش کن. فرض نکنید.
خواستم یک قصه‌ی بلند بگویم و همه‌ی ماجرای کسل‌کننده‌ی کارهای این شش‌ماهه و حماقت‌های گروهی و فردی را که از خودم و بقیه در ماجرای پروژه‌ای در شرکت سر زده بود را یک‌جا تعریف کنم. اما خب خواننده‌ی عزیز چه گناهی دارد! به خصوص که حالا خشمگینم و احتمالاً چیزی بگویم که به زودی پشیمان شوم. فلذا تنها به چند نکته‌ی کلیدی اشاره می‌کنم:
- برای تشریح شکست در یک پروژه و یا فرایند که بخشی از آن به بیرون شرکت ربط پیدا می‌کند، در صورتی که مدیر شما فارغ التحصیل دانشگاهی خاص باشد، کافیست کمی از قانون بی‌سوادی استفاده کنید. همه چیز حل می‌شود.
- قانون بی‌سوادی به این شرح است: همه اعم از کارفرما و پیمان‌کار به جز «ما» (من در آن ما نیستم البته!) بی‌سوادند و ما همه چیز را بهتر می‌دانیم. اصلاً هم مهم نیست که به حرف فلان کس گوش ندادیم چه ضرری کردیم. چون فقط ما می‌فهمیم.
- همه چیز را مکتوب کنید و هر ده دقیقه به مدیر گزارش دهید. اگر بخواهید فقط در مراحل کلیدی یا وقتی نیاز به تصمیم‌گیری سازمانی هست با مدیرتان گفتگو کنید، مدیر تصور می‌کند شما هیچ کاری نکرده‌اید.
- اگر هم همه چیز را مکتوب کرده باشید هم الزاماً حق با شما نیست! یادتان باشد هیچ کس به جز «ما» سواد ندارد!
- مهم نیست که هر ده دقیقه گزارش دهید یا نه! اگر بعد از یک صد ساعت کار متوجه شدید راهی که تا به حال می‌رفتید اشتباه بوده، اشتباه نکنید! از اول باید می‌فهمیدید و می‌دانستید! اصلاً هم معما چو حل گشت آسان شود نیست! مدیر ارشد که خلاصه مدیریتی شما را می‌خواند آخرش نتیجه می‌گیرد که «این از اول معلوم بود! اینم تمام دلایلش.» و اصلاً مهم نیست شما چه مراحلی را طی کرده‌اید که این رشته دلیل و نتیجه حاصل شده است.
- مسوول اشتباهات زیردست، همکار، خودتان، مدیر مستقیم و مدیر ارشد خود شمایید. حتی اگر روندی را دنبال می‌کردید که ناشی از یک تصمیم کلیدی مدیر شما بوده!
- علی‌رغم شعار رشد، توسعه و توجه به افکار جدید؛ پیشنهاد دهنده را مسوول انجام پیشنهاد کنید. اما به او اختیاری ندهید. بعد از مدتی می‌توانید پیشنهاد دهنده را بخواهید و سرزنش کنید و بعد یک دل سیر بخندید.
- اگر در بدو ورود شما به سازمان، بیش از یک نفر به شما اخطار داد که این طور کار نکن و این‌جا کسی قدر کار را نمی‌داند، حرف آن‌ها را باور کنید! به احتمال قوی راست می‌گویند!

مرگ هالواسکن

2010-01-31T17:37:00.004+03:30

سیستم نظرخواهی اینجا هالواسکن بود. که دیگر نیست. یعنی خود هالواسکن نیست. پولی شد. نه این که خیلی نظر می‌آمد. اما خوب همان ها هم الان نیست. اگر توانستم راهی پیدا کنم نظرات عزیران را در این سیستم جدید import می‌کنم. همین دیگر.

به زودی یک عدد غرغر کامل و مفصل در این مکان نصب می‌شود.

نق نق

2009-11-09T16:53:00.004+03:30

این پست یک جور نق نق حساب می‌شود از این که وای زندگی چقدر شلوغ است. وقت عزیزان رو تلف نمی‌کنم و مستقیم به نق مربوطه می‌پردازم!

«آه! زندگی چقدر شلوغ است!»

Being a wimp

2009-10-17T16:52:00.004+03:30

If you prefer a word that is easier to remember than __stdcall, use pascal. It is defined as:
#define pascal __stdcall
Or if you think putting the word pascal in your code makes you a wimp, you can use the following definition:
#define STDMETHODCALLTYPE __stdcall

شما رو نمی‌دونم! ولی من عمراً از pascal استفاده نکردم!

اخراج

2009-10-14T00:03:00.002+03:30

یکی از چیزهایی که سخت روز تعطیل آدم را تلخ می‌کند این است که مجبور شده باشی برخلاف میلت کسی را اخراج کنی. خیلی حس مزخرفی دارد!

ویرایش: چه خوب که حل شد!

منبع و ارجاع

2009-09-04T15:58:00.002+04:30

ارجاعی می‌دهیم به این گفتاورد عر تایچو و باشد که دوستان خوش باشند.

دور باطل

2009-09-02T21:53:00.002+04:30

همکار می‌گوید مهندس گفته بخش آی‌تی ما می‌آید ببه شما یاد می‌دهد چطور سطح دسترسی را روی ماژول‌های نرم‌افزاری که به ما فروختید پیاده‌سازی کنید.
می‌گویم کدام مهندس. توی این شرکت توی سر سگ بزنی مهندس پس می‌افتد.
می‌گوید رییس.
می‌گویم چطور انتظار دارید آن‌ها کدشان را به ما بدهند که مثلاً ما ادوایس بدهیم که اینجایش را مثلاً چنین و چنان کنید؟
شانه بالا می‌اندازد.
بعد سیستم مسوولیت خودکار به راه می‌افتد: باشه من باهاش حرف می‌زنم.
خب وات دِ! چرا!؟
ولی حرف را زده‌ای و می‌روی با رییس حرف بزنی.

واسطه

2009-09-02T13:04:00.004+04:30

در نقش مدیوم عمل کردن خوب است. یعنی نتیجه‌اش معمولاً خوب است. ارزش خودش را دارد. اما جداً خسته کننده و آزارنده است. کاری است که اگر بیش از یک نفر انجام دهد نور علی نور می‌شود. اما اگر فقط یکی باشد ماجرای کارد و پنیر پیش می‌آید و از آن بدتر وجود موجودی در این میان است که خودش یا موقعیتش را از بابت این موضوع در خطر ببیند. من خودم فهمیدم چه گفتم. فعلاً لااقل...

تفاوت

2009-09-02T12:53:00.004+04:30

نظری ندارم.

یعنی این یکی را هم در مورد کار بنویسم؟ فکر کنم مال خود کار باشد. وگرنه من که همان آدم سابقم و هنوز هم تا سر پا هستم کار می‌کنم... اما کاری که الان دارم؟ نمی‌دانم... برویم و سعی کنیم کمی بنویسیم. شاید رستگار شدیم.

ساعت

2009-02-11T21:44:00.008+03:30

بسته‌ایم به ساعت! هنوز هم بسته‌ایم به ساعت! می‌دانم که نباید بسته باشم! ولی بسته‌ایم!

ساعت بیست و یک و سی دقیقه است و امید هم ندارم تا یکی دو ساعت دیگر کارم تمام شود. فهرست رسیده به چهارده کار مختلف که هر کدام حداقل ساعتی وقت می‌گیرد. همپف! این است که غر زدن بس است و چهار کلام بگوییم و بعد برویم یک کار مفید بکنیم!

مدت زمان کارم در پارس سامان دارد به یک سال نزدیک می‌شود. بعد از دو سه بار این در و آن در زدن، بالاخره این‌جا ماندگار شدم. البته امیدوارم ادامه‌ی جمله‌ی قبلی «فعلاً» نباشد! جزییاتش را رها کنیم. بهترین چیز نوع کارم در پارس سامان سفرهای کاری است که پیش می‌آید. اگر سفر کاری نبود شاید هیچ وقت پیش نمی‌آمد گذرم مثلاً به بندرعباس بیفتد و غروب کنار دریا باشم و ببینم چراغ‌های جزیره‌ی هرمز را که روشن می‌شوند و منظره‌ای می‌سازند عجیب. حتی جذاب‌تر از منظره‌ی شب‌های «شهر» از بلندی. شاید هیچ وقت پیش نمی‌آمد گذرم به بوشهر و فراشبند و فیروزآباد و کازرون بیفتد و آن‌ها را در فصل‌های مختلف ببینم. قصه‌های سفرها برای خودشان جالب هستند. دو سه پست پیش اول قصه‌ای را گذاشتم که در آینده‌ای دور در یکی از مکان‌ها اتفاق می‌افتد....

دشت ارژن از بالای کوه کتل

یکی از مناظر بالای کوه مهارلو

و البته همه‌ی عکس‌های سفر آن طوری نیست! بیشترشان این طوری هستند! این که می‌بینید مقادیری آداپتور و مقادیر خشک‌کن موجبر است.

شرق و این چیزها

2008-12-07T00:08:00.004+03:30

در راستای شرق و غرب و این که من سر جای خودم هستم و این‌جا مرکز زمین هست و اگر قبول نداری برو متر کن:

از xkcd

گیک که بود و چه کرد!

2008-12-06T23:15:00.001+03:30

گیک (Geek) به تعریف دانش‌نامه‌ی ویکی‌پدیا عبارت است از:

گیک امروزه معانی بسیار زیاد و غیرقابل توافقی دارد ولی شاید بین تعاریف گوناگون این تعریف که «گیک کسی است که بر اساس شور و اشتیاق به پیش می‌رود» از همه صحیح‌تر باشد.

به عبارتی بسیاری که امور خاصی را با شور و اشتیاق خاصی (!) دنبال می‌کنند کیگ محسوب می‌شوند. باز هم اگر از آن منبع عقل جمعی (ویکی‌پدیا) نقل کنیم، عمده‌ی دلیل گیک نامیدن کسی که خود را صرف چیزی می‌کند، آن است که با عقل جمعی و روند عمومی جامعه سازگار نیست. وگرنه کسی که با شور و شوق خاصی در جمع کردن پول بکوشد گیک محسوب نمی‌شود.
تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل...

آزمون گیک بودن. میزان گیک بودن خود را بسنجید. من 28.9 % گیک بودم.

گیک در ویکی‌پدیای انگلیسی
گیک در ویکی‌پدیای فارسی

نات ایناف ریسرسز

2008-11-30T15:19:00.007+03:30

کمبود منابع از آن چیزهای عجیب است. البته از همین جا «ابزارزدگی» را قطع می‌کنیم و بی‌خیال Resource و Process Space می‌شویم. محض به‌روز شدن این‌جا و گردگیری کمی از یک مشغولیت جدید بگویم. بعد از دانش‌نامه‌ی ع.ت.ف. و خود آکادمی فانتزی و ترجمه برای آن و تلاش [ ِ هنوز نافرجام] برای چاپ مجله‌ی کاغذی ادبیات گمانه‌زن و چاپ مجله‌ی فنی رسیدیم به این‌جا که دارم تلاش‌هایی می‌کنم برای نوشتن که از رویاهای کودکی بود!

این است که در کنار کارهای زمین‌مانده‌ی گونه‌گون (و علی‌الخصوص ترجمه‌ی ناقص‌مانده‌ای که یکی احتمالاً به خاطر آن مرا هلاک کند!) نوشتن هم قصه‌ای شده و وقت می‌گیرد! البته محض توضیح بگویم که این حرف‌ها شلوغ کردن و این‌ها نیست و جلوه‌ی همان کمبود منابع بالا است.

این‌ها البته فضاسازی بود! حالا برسیم به خود قصه. البته قصه نیست و نصف نصف قصه هست و دارد اشتراکی همراه دوستی تازه برای آکادمی نوشته می‌شود. این شما و این هم یک چیزی که الان اسمش اُبلیویون است و قرار است یک چیز دیگر بشود چون اُبلیویون از قبل یک چیز دیگر بوده‌است.

بخشی از بخش یک

ابربرج ۵۳۲۷ که به سوی آن در حرکتیم در ۵۳ درجه، ۴۳ دقیقه‌ی شرقی و ۲۷ درجه، ۳۳ دقیقه‌ی شمالی از سطح دریا حدود سه کیلومتر ارتفاع دارد و از آن‌جا که پایه‌ی برج خودش در ارتفاع یک‌هزار و هفتصد متری از سطح دریا روی دامنه‌ی کوه دالون، از چین‌خوردگی‌های دوران تریاسه، بنا شده‌است. این بنا ...

راننده‌ی ماشین زمینی رادیو را خاموش کرد و گفت: «بذار خودم برات بگم دکتر جون. این همش عدد رقم بلغور می‌کنه. حتی به درد توریستا هم نمی‌خوره. البته الان دیگه از این برج‌ها کلی جاها ساختن. دیگه توریست نمی‌یاد این‌جا. جاده‌ی کوه دالون قدیمیه و منم نمی‌دونم چرا برج رو کمی بالاتر نساختن که ای باد داغ کویر بهش نرسه. خر تب می‌کنه از گرمای این‌جا.»

مردک فکر می‌کند راهنمای تور است. مردم این‌جا یاد نمی‌گیرند مزاحم نشدن یعنی چه! قیافه و سر و وضعش را ببین. بو می‌دهد. آن پارچه‌ی کثیف قرمز راه‌راه را ببین که دور گردنش انداخته. این پسرک نادان هم سرش را گذاشته و خوابیده. نمی‌دانم با مزاحمت‌های بدون امان این مردک چطور این کار را می‌کند.

البته تعجبی هم ندارد. خودش هم دست کمی ندارد. یک آن به خودش آمد. تعصب نژادی دکتر؟ عجبا!

«البته توریستایی که می‌یان بیشتر می‌خوان ببینن اولین برج چطوری بوده. می‌گن مهندسش هم همین جاست...»

البته که همین جاست ابله. وگرنه من چرا باید به این‌جا می‌آمدم و تو را و این جاده‌ی زمینی و اتومبیل مسخره‌ات و باد گرم و خاک سوزانی که از پنجره‌ای که باز گذاشته‌ای تو می‌آید را تحمل می‌کردم. فکرش را بکن این‌جا قبل از عصر یخ‌بندان چطور بوده‌است.

«کولرت را بزن آقا. من ماشین کولردار خواسته بودم. اعتبارش را که اول گرفتند.»

«کولر داره ولی خرابه آقای دکتر. این کولرا این‌جا دووم نمی‌یارن. یعنی می‌گن از قدیم که کولر ماشین اومد هیچ کولری این‌جا دووم نمی‌یاره. هر کی گفته کولر هست این‌جا دروغ گفته. اون‌جا رو آقای دکتر اونایی که اون دست می‌بینی دکلای چاه گازن. فاصله‌شون زیاد نیست. همه‌شون خشک شدن آقای دکتر...»

پیرمرد خودش را روی صندلی بالا کشید. با خودش فکر کرد حماقت هم حدی دارد. چرا فرودگاه باید این قدر از برج دور باشد که مجبور باشند از این اتومبیل‌های شناور هوای فشرده‌ی عهد بوقی در این مسیر استفاده کنند؟ البته گویا یکی گفته بود دو چیز نهایت ندارد. یکی‌اش حماقت بشر بود. چه جای تنگی دارد این اتومبیل. آه! مردک صندلی‌اش را عقب داده! جا به جا شد و سمت دیگر صندلی نشست. اکنون دیگر چهره‌ی راننده را درون آیینه می‌دید. راننده دیدی زد و مطمئنم نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد و الان اظهار نظر می‌کند.

راننده از آینه او را نگاه کرد و گفت: «دکتر جون الان این ور آفتاب می‌شه. سر پیچ بعدی برسیم می‌افتیم توی آفتاب.» مکثی کرد و بعد گفت: «می‌گن قدیما این‌جا خیلی آباد بوده. اون موقعی که هنوز نفت و گاز بود.»

همه‌ی رنگی که پیرمرد می‌دید قهوه‌ای و زرد بود. اگر این‌قدر آباد بوده پس چرا هیچ چیز به جا نمانده؟ سقف شفاف ماشین آسمان را سفید و زرد نشان می‌داد. زردِ آسمان کثیف بود. که باورش می‌شد یخ‌بندان به همین زودی، تا کمتر از یک دهه‌ی دیگر، به این‌جا هم خواهد رسید؟ عصر یخ‌بندان! و این‌جا هنوز این‌قدر گرم است! چقدر به یاد یخ‌بندان هستم! انگار دلم تنگ شده باشد.

با این‌که ناراحت بود و عصبانی، اما گرمای هوا به چرتش انداخت. نفت، گاز، یخ، گرما...

شما هم شرکت کنید: «مسابقه‌ی داستان اشتراکی آکادمی فانتزی».

Thanks Guys

2008-07-29T10:55:00.002+04:30

Access Forbidden

We are sorry, but due to U.S. government restrictions, we are unable to allow access to our web site from your country at this time.

The IP address you are using, ..., is currently not permitted to use this web site.
Country code: IR

Volcano

2008-01-30T09:58:00.001+03:30

محض یادآوری Dummy به معنی «گیج»، «گول»، «خنگ»، «منگ» یا ساده‌تر «ساده» و «ساده‌لوح» آمده‌است. بنابر واژه‌نامه‌ی آزاد ویکشنری:

dummy (plural dummies): A silent person; a person who does not talk.An unintelligent person.

کتاب‌های مجموعه‌ی for Dummies را شاید دیده باشید. این کتاب‌های مجموعه‌ی خوبی از راهنماهای گام به گام و ساده‌فهمی برای همه هستند. بنابر نوشته‌ی دایرةالمعارف ویکی‌پدیا این کتاب‌ها "A Reference for the Rest of Us!" هستند. مثل شکلی که علی‌القاعده باید بالای این پست مشخص باشد، کتاب‌ها قالب خاصی دارند. جلد زرد. نوار اُریب و پهن سیاه و یک کاراکتر کارتونی. کتاب‌های فقط فنی نیستند و به موضوعات دیگری مثل روابط عمومی، تغذیه و حتی حاملگی هم می‌پردازند.

حالا این را بگذاریم و بیاییم ببینیم مجموعه در ایران چطور ترجمه شده‌است. تا جایی که خبر دارم (که البته که نه جامع است و نه مانع) انتشارات نص (مجموعه‌ی کامپیوتری) و انتشارات کاروان (عنوانی مثل روابط عمومی) از این مجموعه چاپ کرده‌اند. نکته‌ای که برای من جالب بوده، برگردان همین for Dummies بود. نمونه‌ها عبارتند از:

· برای همه

· برای باهوش‌ها

· به زبان ساده

و مانند آن! یک بار درباره‌ی این ناامانت‌داری پرس‌وجو کردم. نتیجه که: «هیچ کس در ایران کتابی نمی‌خرد که رویش نوشته باشد "برای آدم‌های ساده" چه رسد به این‌که بخواهیم بنویسم برای "گیج‌ها" یا امثال آن.»

من نه روان‌شناسم، نه جامعه‌شناس. موجود فنی ساده‌ای بیش نیستم که توان رقابت با هنرمندان و اندیشمندان این عرصه‌ی کاربردی (!) را ندارم. ولی این موضوع بدجور برایم سؤال شده. مردمی که خودشان را هر روز برای هم تکه‌پاره می‌کنند. هر سال چند بار پدر و مادرشان را فدا می‌کنند. خودشان را سگ و امثال آن خطاب می‌کنند (و سگ را هم اعظمْ نجس می‌دانند!) و مانند آن، چطور نمی‌توانند با «عنوان یک کتاب» کنار بیایند؟

خنده‌دارتر از همه، آن برگردان «برای باهوش‌ها» است. من که نمی‌فهمم، ولی این قدر بویش بلند است که من نامتخصص هم می‌بینم که این اصلاً نشانه‌ی چیز خوبی نیست.

بلاگر فارسی؛ صبح بخیر!

2008-01-29T10:29:00.001+03:30

به خودم صبح بخیر می‌گویم که تازه دیدم بلاگر نوشته:

Happy rtl-blogging

خلاصه که فارسی به زبان‌هایی که بلاگر پشتیبانی می‌کند افزوده شد. دیر هست؛ خوب باشد!

به جهت خالی نبودن عریضه:

متن ۱:

توجه داشته باشید که پهنای باندهای آمده در هر مورد به صورت تقریبی به دست آمده‌اند و موضوع تغییر خواهند بودند. همچنین نوع نیازها مربوط به زمان جمع‌آوری اطلاعات است و بعضاً ممکن است در زمان اجرا تغییر کند. – یک سند فنی

متن ۲:

صدای ضربه‌ای شدیدتر آمد و زمین و دیوارهای غار به لرزه در آمدند. فضاپیچ‌ها آشوب‌زده شدند و به ضربان افتادند و بعد، هم زیادتر شدند و هم بزرگتر. رمز لایه‌ی کاربردی شکسته بود. نه، دیگر خیلی طول نداشت. بعد از آن نوبت لایه‌ی شبکه بود. شکستن آن دیگر طولی نمی‌کشید. – یک داستان ع.ت.ف. گمنام

متن ۳:

رینس‌ویند گفت: «چوب‌دست اسفل‌السافلینِ منفی که مالِ آژاندوره بوده.» و با سر به نوک براق چوب‌دستی اشاره کرد و ادامه داد: «و منم خیلی خوشحال می‌شم این قدر این ور و اون ور تابش ندی. ممکنه در بره. منظورم اینه که، این کارایی که کردین، این همه جادویی که فقط به خاطر ما مصرف کردین، خیلی آدمو تحت تأثیر قرار می‌ده. ولی لازم نبود این همه زیاده‌روی کنین. و ...» - رنگ جادو، تری پرچت

چرا آدم نمی‌تواند به یکی اکتفا کند؟ من اگر بودم فقط آخری برایم کافی بود!

بازی کتاب‌های نخوانده

2008-01-26T13:41:00.001+03:30

برای اولین بار من هم خیال دارم در یک بازی وب‌لاگی شرکت کنم. از پانته‌آی غربتستان هم ممنون برای این دعوت!

کتاب‌های نخوانده و نخوانده. چه عذابی هستند روی روح! به خصوص وقتی جلوی چشمت باشند. مدام! برای همین دیگر کم پیش می‌آید به دنبال کتاب‌هایی بروم که احتمال بدهم نخوانم!

آخری‌اش برج اثر بالارد است. مدتی است یا روی میز کامپیوتر یا در کتاب‌خانه‌ی بالای سرم مانده و خوانده نمی‌شود. پیش نمی‌رود. یکی از دوستان می‌گوید شاید پُست مدرن است که توی کت تو یکی نمی‌رود. آن یکی می‌گوید تو چه طور ع.ت.بازی هستی که این یکی را نخوانده‌ای؟ ولی خوب به هر صورت شده دیگر! ولی می‌گویند خوب کتابی است. شما از دست ندهید!

آن یکی دیگر که هنوز مانده و مانده و مانده و «بارون درخت‌نشین» کار «ایتالو کالوینوی» کبیر است. کالوینو را با «مارکو والدو» شناختم. از آن کتاب‌هایی بود که بارها و بارها خوانده شد. البته آن موقعی که می‌شد. از همین کالوینو «کمدی‌های کیها‌نی» را هم خواندم. شاه‌کاری بود برای خودش. خواندنی و دل‌چسب. اما از آن طرف «تی‌صفر»اش اصلاً به خرجم نرفت که نرفت. نخوانده ماند تا آرمان کتابش را برای راز و نیازی که همیشه با کتاب‌هایش دارد خواست و پس دادم.

آن دیگری که نخوانده‌ام «سبک‌های ادبی» بود که حامد خانِ کاشانیِ اخیراً از قوم به حج رفته شده، به من هدیه کرده بود. به رسم خداحافظی. هر چند این یکی کتابی نیست که بخواهی سر تا تهش را بخوانی، ولی قدر خودش خواندن دارد. از آن کپه کتابی که دوستان وقت خداحافظی از پرمان هدیه کردند و برای بردنشان مجبور شدم ماشین کرایه کنم، «طبل حلبی» را هم نخوانده‌ام. دو سه باری شروع کردم. مقادیر قابل توجه هم پیش رفتم. اما همچنان قله‌ای فتح ناشده مانده است.

اصلاً بعضی کتاب‌ها، حالتی چنان دارند که نمی‌گذارند به آن‌ها نزدیک شوی. قرار است بخوانی. اما همین طور می‌مانند. کتاب را بر می‌داری اما باز نکرده زمین می‌گذاری. اگر هم نگذاری، لایش را باز می‌کنی و مزمزه‌ای می‌کنی و خیلی سخت به زیر دندان کتاب‌خوانی‌ات می‌آید و می‌گذاری تا یواش یواش نرم شود.

من در ادامه‌ی بازی آبی بی‌کران آسمان و برگ برگ و ساسان م.ک. عاصی و سعید و برنامه‌نویس پلاک ۳۲ را دعوت می‌کنم.

از ماجری

2008-01-26T13:08:00.001+03:30

می‌رویم و می‌آییم. گپ می‌زنیم، می‌نویسیم، ترجمه می‌خوانیم، سعی می‌کنیم ترجمه کنیم... همه‌اش برای «مجله‌ی علمی-تخیلی و فانتزی» برای «آکادمی فانتزی».

چه خبر است؟ ساده! قرار است:

بگذارید این‌طور بگوییم که آکادمی فانتزی یکی از همان کپه‌‌ کاغذ‌های ماهانه را برای‌تان تدارک دیده است!
بله! خبر مهم این است که برای اولین بار پس از هرگز هواداران ِ فارسی‌زبان ِ داستان‌های ژانری صاحب یک ماهنامه‌ی تخصصی ِ داستان می‌شوند!
گروه ِ آکادمی فانتزی در آستانه‌ی انتشار ِ یک ماهنامه‌ی کاغذی ِ ویژه‌ی داستان‌های علمی‌تخیلی، فانتزی، وحشت و کاراگاهی قرار دارد. این ماه‌نامه که به زودی و در ماه‌های پیش ِ رو، روی دکه‌ی روزنامه‌فروشی‌ها پیدایش می‌شود و امیدوار است که دل ِ تمامی هوادارن ِ ادبیات عامه‌پسند را فتح کند؛ شما را به همکاری دعوت می‌کند.

و ادامه‌اش در اینجا.

و نتیجه این‌که اگر اهلش هستید و علاقمند هم هستید، چرا تعارف می‌کنید؟

و بله. سرها برای همین شلوغ است. می‌رویم و می‌آییم و می‌رویم و می‌آییم!

آخر براتیسلاوا

2007-11-22T14:31:00.000+03:30

برگشته‌ام ... مدتی است ... یادم نمی‌آید قبل از رفتن این طور بوده باشد. آن موقع به کارهای بیشتری می‌رسیدم و وقت بیشتری هم داشتم.

از یک شرکت که دربیایی از پروژه‌اش هم در آمده‌ای طبعاً! از براتیسلاوا برگشته‌ام و جایم را عوض کرده‌ام. این‌جا هم خارج از مرکز دارم، فقط قرار است به جایش حقوق هم بدهند! نتیجه‌ی منطقی: «هیچ وقت با شرکتی که کار را به صورت رابطه‌ای گرفته‌است، کار نکنید!» و «آشنا بودن با کسی دلیل صلاحیت وی برای هر کاری نیست!» خلاصه که «رفیع ارتباط» sucks! البته اگر حقوق عقب افتاده‌ام را دادند شاید تجدید نظر کردم! :D

خلاصه که الان در گیر یک کار واقعی مهندسی سخت شده‌ام. چلنج خوبی است. کار قبلی هم خوب بود، ولی کنار کار چیزهای دیگر هست که اهمیت دارند. یکی‌شان آرامش خیال است و اطمینان به مجموعه‌ای که در آن کار می‌کنید.

آخرین گزارشی که در مجموعه‌ی قبلی دادم، انگار همه را ناراحت کرده بود. مثال:

در محل دفتر مرکزی لامرد شرکت نفت پارسیان هستم. قرار است آن‌جا دکل بزرگی داشته باشیم و آمده‌ام محل را برای حفاری ببینم. به مهندس مربوطه می‌گویم این‌جا را با این نخاله‌های ساختمانی که ریخته‌اید نمی‌شود حفاری کرد. می‌گوید چقدر جا لازم دارید و جوابش ۱۱x۱۱ متر است. می‌گوید باید ببینم! شاید بتوانیم ۹ متر به شما بدهیم! (توضیح لازم است که جای پایه‌های دکل ثابت است؟)

گزارش من حاوی همین نکات بود و این‌که دارد دیر می‌شود و Deadline داریم و از این چیزهای مسخره‌ی کار. نتیجه که آقای مهندس آمده و می‌گوید ما اصلاً با هم ملاقاتی نداشتیم!

حالا گور بابای مهندس و ناظر و این‌ها. یک نفر آن‌جا هست که من باشم. پنجاه هزار تومان دارم. کلی هم از خودم خرج کرده‌ام. از تهران زنگ می‌زنند می‌گوید فلان جا را فلان کنید و کارشان جرثقیل می‌خواهد و کرایه‌اش هم روزی ۱۷۰ هزار تومان است و بدهی قبلی هم دارد شرکت و از این قبیل! می‌گویم پول نیست و بفرستید و بعدش تا دو روز هیچ کدام از تلفن‌های تهران خط نمی‌دهند!

جنوب استان فارس، شهر لامرد، خیابان بسیج

قصه‌اش دراز است. محل خوب بود. مردم خوب بودند. منظره‌ها جالب بودند. کار چلنج خوبی بود. اما از این‌جا به بعدش همین است که هست! کارگر می‌گوید شش ماه است حقوق ندارد و نمی‌تواند کار کند. من هم که شلاق ندارم و این‌ها هم برده نیستند!

خوب بگذریم!

لامرد، کوه‌های وراوی، منظره‌ی پالایشگاه پارسیان (به شرطی که بتوانید ببینیدش)

براتیسلاوانامه ۴

2007-09-19T04:49:00.000+03:30

صدای ترقی می‌آید و بعدش هم یکی دیگر. می‌دوم بیرون. لابد باز آتش روشن کرده‌اند و آت و آشغال تویش ریخته‌اند. الان است که حراست سر برسد و قصه‌ی آی این‌جا منطقه‌ی حفاظت شده است از سر نوشته شود و دوباره جریمه و مکافات! مسؤول کارگاه مرخصی است و من الان جواب هر غلطی که این‌ها بکنند را باید بدهم.

نه. یک تفنگ عهد بوقی در دست نگهبان شب است و دارد بدو بدو می‌رود به سمت محوطه‌ی جلوی کمپ. چراغ‌قوه برمی‌دارم و می‌روم بیرون. یک شغال است. افتاده زمین و نفس‌نفس می‌زند. چشمش در آمده و آن یکی تیر هم به سینه‌اش خورده. بدجور ناله می‌کند.

می‌گوید: «مهندس، توره‌ست ها! الان زدمش!» می‌گویم: «[...]، مگر [...]، چکارت کرده بود؟ چه آزاری داشت؟» می‌گوید: «شب سر و صدا می‌کنه نمی‌ذاره بخوابیم!» می‌گویم: «نکبت! تو نگهبان شبی! نمی‌ذاره بخوابیم چیه؟ اگه قرار بود بخوابی که حقوق مفت استادکار نمی‌گرفتی. ...» و بقیه‌اش را که احتمالاً دلتان نمی‌خواهد بدانید و «کی به تو گفت تفنگ برداری بیاری؟ اصلاً چطور از حراست رد کردی؟ نمی‌فهمی این‌جا ...». عین بز ایستاده نگاه می‌کند. می‌گویم: «راحتش کن. بعد در را قفل کن بیا توی دفتر.»

چه منطقه‌ی حفاظت شده‌ای. آن یکی کبک مورد حفاظت می‌زند و می‌برد. آن یکی لانه‌ی زنبورهای کوهی را خراب می‌کند و این نفهم همین طوری محض هدف‌گیری ... .

براتیسلاوانامه ۳

2007-09-14T19:34:00.001+03:30

فرودگاه عسلویه بود. سالن فرودگاه عسلویه یک مستطیل دراز است. ۱۰۰ متری عرض دارد و دو سه برابر آن طول. جمعیت کپه‌کپه در سالن جمع شده بودند. بعضی‌ها نشسته بود. اما بیشتر سر پا ایستاده بودند. توی تمام این سالن و بین تمام این جمعیت، فقط دو دختر جوان کناری ایستاده بودند و انگار این دو تا فضا را طوری انحنا داده بودند که عین دور یک جرم کیهانی شده بود. هر از گاهی یکی به آن سمت می‌رفت و بعد از کلامی برمی‌گشت.

----------------
Now playing: Eric Clapton - Edge Of Darkness
via FoxyTunes

براتیسلاوانامه ۲

2007-09-12T23:47:00.001+03:30

یکی از مزایای مهم براتیسلاوا اینه که توش خبری از نگاه‌های سرد و چهره‌های گرفته نیست. راستش محسن جان من هنوز این‌جا آدم افسرده ندیدم. البته چرا چرا. این همکارم یک کم افسرده هست. ولی خوب تهران هم که بود همین طور بود.

همه چی زنده هست. الان هم که شبه و من توی دفتر نشستم و کولر روشنه، صدای زنجره‌ها از بیرون می‌یاد و اگه در رو باز کنم، باد با یک بوی لطیف می‌یاد تو و هوای تمیز مرطوب رو تو میاره.

ظهر دمای هوا ۴۶ درجه بود. منم توی دفتر نشسته بودم و داشتم با برق‌کارها سر و کله می‌زدم که تلفن زنگ زد و از کارگاه روی کوه روبرویی بود. مسؤول کارگاه گفت این‌جا توفان بارون شده و همه چی خیس شده. بگو روی سیمان‌ها پلاستیک بکشن و عصرش ابرها اومدن و هوا از این رو به اون رو شد.

شاید بپرسید من این‌جا با سیمان و برق‌کار چکار دارم و این کارها به کامیژنینگ مخابرات چه ربطی داره. ربطش اینه که دارم از یک کار دیگه. کاری که مرتب با آدما سر و کار داره لذت می‌برم و تجربه می‌کنم و یاد می‌گیرم چطور یک خورده آدم باشم و از همه مهمتر داره به نظرم می‌رسه که لازم نیست هر کسی مهندس باشه که بشه باهاش معاشرت کرد و می‌شه شب‌ها کنار نگهبان شب نشست و با کارگرها هم گپ زد و احترام آدم زیر سؤال نره و به موقعی کاری که می‌خوای انجام بشه. آره. من این‌طوری فکر می‌کردم و تا حدی هم فکر می‌کنم. خوب که چی؟ هر کسی یک طوریه دیگه. درس‌های خوب رو آدم از راه سخت یاد می‌گیره.

ماشین‌ها و به خصوص کامپیوتر درست که کاری رو که می‌خوای انجام می‌دن و جواب نمی‌دن و روشون زیاد نمی‌شه، اما زنده نیستن. اگه بدونید منظورم چیه. فقط گیرنده هستن. دهنده نیستن. چیزی که آدم از رابطه با آدما دستگیرش می‌شه، خیلیش به همین بده بستون ربط داره. حالا هر نوع رابطه‌ای که می‌خواد باشه. منظورم ابسترکت‌تر از جزییاتیه که امروز آدما خودشون رو با اونا می‌شناسن. منظورم خود خود آدم بودنه.

براتیسلاوانامه ۱

2007-09-10T22:50:00.000+03:30

یک هفته‌ای هست که این‌جا هستم. بالای کوه. بیست کیلومتری خلیج فارس و بین روباه‌ها و کبک‌ها و شغال‌ها و کفتارها. اگر الان این‌قدر جدی نبودم، خوب خیلی خیلی خیلی بهتر می‌شد ماجرای این روزها را نوشت.

برخلاف هر چه شنیده بودم این‌جا نه جهنم است و نه بد. خیلی هم خوش می‌گذرد. شب‌ها که بیرون بروی هر بخواهی می‌بینی. هر شب باد هست و هم رطوبت دریا را دارد و هم بوی گیاهان کوهی. هر از گاهی هم دو تا چشم براق قشنگ (که معمولاً از دسته‌ی Canine هست و گاهی هم Feline و حیف که این‌جا کایوتی ندارد.) می‌بینی. زیر پا هم چراغ‌های دو شهر نزدیک دیده می‌شوند و انگار از پشت توروندور گوندولین را ببینی و آسمان، چه آسمانی، پر از ستاره و پر از صورت‌های فلکی که فراموششان کرده بودم. اوریون را بعد از سال‌ها دیدم و دراکو و اسم بقیه را یادم رفته بود! چه حیف.

محسن گفته بود اینجا همه افسرده‌اند. توی شهر دلگیر است، اما این بالا اصلاً. می‌توانم سال‌ها این‌جا بمانم.

ادامه دارد …

قصه‌ی این روزها

2007-08-03T00:53:00.000+03:30

چند کلمه در مورد برنامه نوشتم که چون بیشتر به آکادمی مربوط بود، به وبلاگ تأملات ع.ت.ف. منتقلش کردم.

* * *

این مدت اخیر سخت درگیر تبدیل و تحولات کار جدید و هر از گاهی هم برنامه‌ی آکادمی بودم که «دومین مسابقه‌ی داستان نویسی علمی-تخیلی و فانتزی» را برگزار می‌کرد. قصه‌ی برنامه سرجای خودش در آکادمی هست. من بپردازم به خویش‌نگاری خودم.

یک مدت طولانی دنبال اسم فارسی یک چیزی می‌گشتم که بهش می‌گن bead curtain. منظور همین پرده مانندهایی هست که از یک مشت مهره یا منجوق درست شده که به نخ کشیده شدن و کنار هم آویزون می‌شن. ملت اینا رو در آشپزخونه‌هاشون آویزون می‌کنن و گاهی در کافی‌شاپ‌ها هم هست. کلی پرده‌فروشی رفتم. کسی براش اسمی نداشت. حداکثر همون پرده مهره‌ای رو می‌گفتن. یکی گفت مردم می‌یان می‌گن از «این» می‌خوایم. ما هم می‌گیم این متری چنده. همین. خلاصه که قصه‌ای بود و آخرش همون «پرده‌ی مهره‌ای» رو گذاشتم. ولی جالبه که خیلی چیزا توی زبون ما یا اسم ندارن یا اسمشون چند کلمه‌ای هست و به درد استفاده نمی‌خوره.

* * *

مثل همه‌ی کارهای جدید، اول این کار داره به خوندن و خوندن و خوندن و نقشه دیدن می‌گذره. هر روز کلی داکیومنت (! بگم سند متوجه می‌شین؟) هست که می‌خونم و هضم می‌کنم و خوابشونو می‌بینم. فکرش رو بکنین، شب آدم خواب سل پلنینگ ببینه. ولی خوب باحاله. خوشحالم که دارم چیزای تازه می‌گیرم و بعد از مدت‌ها قراره آچار دست بگیرم و برم توی کمپ. نمی‌دونم چرا به نظر هیچ کس جالب نیست. برای شخص من که خیلی هیجان داره. گرمه، خاکه، کثیفه، سخته، بی‌وقفه هست، زبونت باید یک جور دیگه باشه و همه‌ی اینا. ولی بازم دارم حال می‌کنم!

* * *

دیروز بچه‌های پرمان یک مهمونی خداحافظی مشترک برای من و کاظم گذاشتن. طبیعتاً خیلی با حال بود. به خصوص هدیه‌ی خداحافظی‌شون که دیگه تک تک بود‍! بی‌سابقه! یک مشت کتاب. همون آیین سخن‌وری که حرفش بود. امثال و حکم و مکتب‌های ادبی و هک فین نجف خان و طبل حلبی گونتر گراس و از همه جالب‌تر کتاب مستطاب آشپزی که گنج بزرگیه! من از همین تریبون یک بار دیگه ازشون تشکر می‌کنم. حس ختامش این بود حامد گفت: «اینا واسه‌ی این که تا یک سال سر کار باشی!»

* * *

و اما من باب هری پاتر! چند روز پیش روزنامه‌ی وزین کیهان که به هیچ عنوان مدیر مسؤولش ربطی به وزیر ارشاد ندارد (واقعاً لطیفه‌ی جالبی نیست؟) افاضلاتی در مورد هری پاتر و بحث پخش کتاب هفتم در کشور داشت که دیدن دارد. حالا برای بعضی دیدن دارد، برای بعضی شرم‌آور است. خوب از کیهان که توهم توطئه به جانش افتاده و البته صد البته از همین راه نان می‌خورد بعید نیست. جالب‌تر ادامه‌ی این حرکت توسط شبکه‌ی 2 سیما است. به دعوت دوستان این برنامه را دیدم و به به! صد رحمت به کیهان!
تیتراژ پایانی برنامه اسم چندین و چند محقق را نمایش داد. اما چه سود! معلوم بود که هیچ کدام از این سرکار علیه‌ها نه کتاب را خوانده‌اند و نه فیلم را دیده‌اند و اگر هم این طور باشد یا سواد فارسی‌شان معیوب است یا «بی‌خود وقتی نمی‌فهمی می‌ری فیلم رو به زبون اصلی می‌بینی!» خلاصه که اول ناراحت شدم. گفتم خوب نوبت این یکی هم رسید. سانسور و کتاب‌سوزان در راه است و

«بله، یکی از آن‌ها آقای بیگلو. او و لاوکرفت و هاوثورن و آمبروز بیرس و تمام قصه‌های ترسناک و فانتزی و وحشتناک و تازه تمام داستان‌های آینده را سوزاندند. بی‌رحمانه. یک قانون تصویب کردند. آه، قائله خیلی جزیی شروع شد. در ۱۹۵۰ و ۶۰ اصلاً یک ذره بود. اول با کنترل کتاب‌ها و البته فیلم‌های کارتون و کاراگاهی شروع کردند. هر کدام به طریقی. از این گروه و آن گروه. به خاطر تمایلات سیاسی بگیر تا تعصب مذهبی و فشار اجتماع. همیشه یک اقلیتی بود که از یک چیزی می‌ترسید و یک اکثریتی که از تاریکی، از آینده، از گذشته، از حال، از خودش و سایه‌ی خودش می‌ترسید. و به خاطر هرکدام از این ترس‌ها یک چیزی سانسور شد.»

و بعد البته مایه‌ی خنده شد. خوب این‌ها هم گناه دارند، خواستند بر جریان سوار شوند و نانی بخورند.

در همین مورد بخوانید:
- وب‌گاه آفتاب آی‌آر
- و ادامه‌ی ماجرا چه خواهد شد!

یک تا چهار

2007-07-19T14:57:00.000+03:30

بزرگترین چلنج (!) کار جدید گذار از شب‌کاری جغد مانند به روزکاری اسب مانند هست. سخت‌ترین قسمتش همینه. روز. توی آفتاب. توی روشنایی. چه ترسناک!

من باب «چلنج» دوست گرامی‌مون می‌فرمایند که ترجمه‌ی این کلمه به هیچ وجه «چالش» نیست. چالش کلمه‌ای ترکی هست و یعنی «طلب مشورت کردن».

تصمیم گرفتن سخت‌ترین کار دنیاست. تصمیم گرفتن یعنی مسؤولیت تمام دومینوهایی که می‌افتن رو بر عهده بگیری ... یا چشمت رو ببندی و بگی هر چه بادا باد ...

نمی‌دونم چقدر صحت داره و چقدر اعتبار. ولی انگار یک نسخه‌ی هری پاتر نشت کرده و عکس‌هاش توی اینترنت ریخته. یکی از بچه‌های آکادمی فانتزی شروع کرده به ترجمه‌اش. بالای صفحات اول فصل‌هاش نقاشی‌هایی به سبک ماری گرندپری هست که تردید در اون‌ها یک کم سخته.

بحث‌هاش توی محفل‌های هری پاتری هست و من تکرارش نکنم. فقط این‌که ترجمه‌ی این کار رو می‌شه از این‌جا گرفت.

Developer's Age !

2007-07-16T10:03:00.000+03:30

CodeProject یک سایت (بگم وب‌گاه نمی‌خندید؟) برنامه‌نویسان هست. ملت می‌آیند و برنامه‌های تحت ویندوز خودشان را آن‌جا به اشتراک می‌ذارن و یک فوروم هم داره که در مورد همه چیز در آن بحث می‌شه.
امروز یک چیز جالب آن‌جا بود. یکی گفته بود یعنی کسی هست که بخواد برنامه‌نویسی رو همین طور ادامه بده و ادامه بده یا وقتی سن بالا رفت می‌ره سمت مدیریت پروژه و این قبیل کارها. گفته بود یعنی برنامه‌نویسی «بازی جوانان» هست؟
البته که منظورش کار حرفه‌ای بود!
بله حدش رو هم 40 سال گرفته بود. من خودم بزرگتر از این می‌شناسم که هنوز دارند برنامه‌نویسی می‌کنند و هــــــــــــــیچ مشکلی هم نیست و هنوز هم کارشون خفن هست. استاندارد مخابراتی پیاده کردن کم کاری نیست. اون هم با اون سرعت و دقت! یکی هم همون جا مثال زده بود یکی که در 70 سالگی هم هنوز برنامه‌نویسی می‌کنه. آخرش هم یکی گفته بود بستگی به شور و اشتیاق آدم داره. کلاً مبحث جالبی بود. یکی هم قصه‌ای گفته بود که در مزرعه‌ای دو گاو نر پیر و جوان بودند و این‌ها را با حصاری از گاوهای ماده جدا کرده بودند. روزی کشاورز اشتباهاً در بین حصارها را باز گذاشت. گاو جوان پیش گاو پیر رفت و با شور و شوق قضیه را تعریف کرد و گفت بدو بیا بریم چند تا تیکه گیر بیاریم. گاو پیر با خیال راحت نشخوارش رو تموم می‌کنه و می‌گه بیا آروم بریم و تمام گله رو ردیف کنیم. بگذریم که ممکنه توی این فاصله کشاورز برگرده و در حصار رو ببنده و صبر و آرامش مسخره بشه.
برام جالبه حالا که وسط Career عوض کردن هستم همچین چیزی رو می‌شنوم. این کار رو هم برای این می‌کنم که به فکر آینده‌ام. مطمئناً دلم برای برنامه‌نویسی تنگ می‌شه. ولی این چیزها مال آدمهای قانعه. خیال دارم این خطر رو بکنم.

یک بحث دیگه اینه که ما به Development می‌گیم برنامه‌نویسی، انگار تمام کار کد زدن باشه. توسعه هم اصلاً اون معنی رو نمی‌ده و برنامه‌سازی هم که اصلاً می‌ره توی مایه‌ی برنامه‌ی رادیویی و تلویزیونی. یک جمله‌ی تکراری می‌گم که مشخص بشه از چی حرف می‌زنم. کدنویسی ده درصد کار Development هست. بقیه‌اش شناخت و تحلیل و طراحی هست. بیشترش حرف زدنه. کشیدنه. خوب حالا چی بذاریم جای این؟

- فروش 'تن تن در کنگو' ۳۸ برابر شد ، چرا؟ چون اعلام شده که محتوای نژاد پرستانه دارد!

در باب غضب

2007-07-15T16:41:00.000+03:30

آیین سخن‌وری محمدعلی فروغی را همین آن حامد از من گرفت و برد. کتابی بود و آن که نوشته بود آدمی بود. وقت نسخه‌برداشتن و چند خطی رونویسی نشد که نگه دارم تا ببینیم زمانی چه آدمهایی رجل سیاسی مملکتِ امروز فلک‌زده‌ی ایران بوده‌اند.

کار ندارم دیگر. بالاخره این مملکت هم برای خودش رجالی داشته که عالم ربانی نبوده‌اند و از دنیا چیزی می‌فهمیده‌اند. بالاخره لابد اندکی پیشتر فراتر از سیدجمال اسدآبادی کسانی بوده‌اند که از حوادث دنیای پیرامون سر در می‌آورده‌اند و الگو بیرون می‌کشیدند. چرا چرا چرا ما هیچ کس را نمی‌شناسیم؟ چرا انگار هیچ کس و هیچ چیز وجود نداشته است. بدجوری یاد بازی‌های حزب در ۱۹۸۴ می‌افتم. بدجور. خیلی بدجور.

این‌ها همه به کنار، رییس دولت آن روز را ببین و رییس دولت امروز. چرا این همه افت؟ چرا این همه به قهقرا رفتن؟ چرا رییس دولت آن روز ادیب بوده و تحصیلات پزشکی داشته و و از مؤسسان مدرسه‌ی علوم سیاسی و مدرس آن بوده و رییس دولت امروز ... و ... و ... . به درک. ولی مهندس کارش مسأله حل کردن است. باریک‌بینی است و اگر خیلی پیشرفت کرد آن وقت بحث نظام در آوردن است. مهندس کار با اشیا و قوانین طبیعی را یاد می‌گیرد، نه تا کردن با مردم و دنیای سیاست. آن مهارتی دیگر است و خبره‌ای دیگر می‌خواهد لابد. این قدرش را دیگر من هم می‌فهمم! مهندس دکتری هم بگیرد دکتری مهندسی گرفته. نه سیاست و جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی و الخ.

تا یادم نرفته رییس فرهنگستان آن روز را ببین و این ... امروزی را. می‌دانید چیست؟ اصلاً خلایق هر چه لایق.

فراماسون هم بوده که بوده. کارش را ببینید و حرفش را و نتیجه‌اش را.

- در مورد محمدعلی فروغی مشهور به ذکاالملک رجوع کنید به اینجا.

شمارش معکوس

2007-07-15T10:27:00.000+03:30

۱. بالاخره امروز در مورد برنامه‌ریزی رفتن با رییس صحبت کردم. امید داشتم که همین هفته کار تمام شود و من از سه‌شنبه سر کار جدید بروم. ولی امان از این وجدان کاری (!) که بعد از عمری دم رفتن آمده و مشکل می‌تراشد و من همچنان باید یک هفته‌ی دیگر داکیومنت (همان مستندات فارسی) صد تا یک غاز بنویسم!

«... جدا از راه‌اندازی تک تک چیپ‌ها، برای کنترل و تنظیم سیستم نیاز به دانش کامل و تسلط سرتاسری بر سخت‌افزار جاری سیستم داریم. برای این کار باید تک تک پارامترها و امکانات سیستم و کل وضعیت جاری سیستم برای واحد مورد بحث یا زیرواحدهای آن روشن باشد.

در مورد چگونگی این امکان پیشتر ...»

آی بنویسم و آی بنویسم و کیست که بخواند! معضل ازلی و ابدی انتقال سینه به سینه‌ی تجربه و دانش به دست آمده در طول پروژه رها نمی‌کند. هست و هست و هست. همه جا هم هست.

۲. دو سه روز پیش با کاظم و علیرضا رفته بودیم یک break کوچک توی بالکن بالا بالای ساختمان شرکت و مثل همه‌ی این breakها بحث شد و بحث شد.

حرف این بود که انگار بنا و برنامه بر تک‌روی و تک‌پری گذاشته شده. انگار تمرکز تبلیغات بر همین چیزهاست. بی‌خود نیست که کارهای گروهی علمی و مهندسی (با ادای احترام به کلوب آنتی‌مهندسین آکادمی فانتزی!) هیچ کدام به سرانجام نمی‌رسند و یکی از یکی خراب‌تر از کار در می‌آیند. بی‌خود نیست که ملت وقتی می‌خواهند زور بزنند و با هم کار کنند، سریع به تیپ هم می‌زنند و انشعاب می‌زنند. بی‌خود نیست که شرکت مهندسی که بخواهد به موقع و با رعایت زمان‌بندی به نیاز بازار جواب بدهد مدیریت آهنین می‌خواهد.

آخر آخر نتیجه این شد که تربیت ملت و تبلیغات دولت (حالا دوستان بر چسب توهم توطئه نچسبانند. این برچسب مخصوص حضرت خاصی است.) مجبور می‌کند و این طور جلوه می‌دهد که تنها کار کردن درست است و هر کس خودش و خودش و خودش.

نمی‌دانم قصه‌ای که علیرضا گفت چقدر صحت تاریخی دارد. راست و دروغش پای خودش. می‌گفت عهد دقیانوس که دبیرستان البرز بود و بود، فارغ‌التحصیلانش که همه گویا کار درست بوده‌اند همراه هم قدرتی تشکیل داده بودند و دولت وقت برای محدود کردن قدرت آینده‌ی این گروه سمپادی درست کرده و بنا کرده به پرورش فردگرایی بین این بچه‌ها و جلوی ضرر را همان جا گرفته. حالا خودش می‌داند و تاریخ مدرسه‌ی خودش، ولی به نظر من که با طرح جور در می‌آید و راحت می‌توانم باورش کنم و حتی چیزهایی بسیار بیشتر از این.

خلاصه که همین. این فقط بیان ماجرا بود.

۳. من فقط یک بار دیگر از مریخ و بردبری می‌گویم. دوستان عزیزی که قرار است نظر بدهند، نظر بدهند دیگر! تمام.

چرا خوشحالم

2007-07-12T13:35:00.000+03:30

۱. بالاخره تمام شد! ترجمه‌ی Martian Chronicles تمام شد. حکایت‌های مریخ تمام شد.

شاید کار مهم و بزرگی نباشه، ولی برای کسی که در عمرش احتمالاً یک بار چنین کاری می‌کنه، لذت‌بخش و بزرگه.

در حال حاضر دارم بازخوانی می‌کنم و غلط‌گیری و از این قبیل کارها و بعد دیگه دست ناشره که چه کنه.

۲. بالاخره فرصتش پیش اومد که کارم و جهت کارم رو عوض کنم. بالاخره دارم داغ ننگ «تحقیق و توسعه» و به قول فرنگی‌مآب‌ها R&D رو از پیشونی خودم پاک می‌کنم.

فکر از پرمان رفتن خیلی لذت‌بخشه. با این همه توی این مدت دوستان خوبی این‌جا پیدا کردم، چیزهای زیادی یاد گرفتم. هر چند رییس ما یک Nerd بیشتر نبود. ولی اوقات خوبی با دوستان داشتم.

امیر و حامد و میثم و علیرضا و کیا و سعید و آرش‌ها و احمدعلی و تریپل و کیوان و ... رو هیچ وقت فراموش نمی‌کنم. ولی Ladyهای (!) شرکت رو … به خدا می‌سپارمشون.

فقط خدا رو شکر می‌کنم که توی این مدت آکادمی بود و بچه‌هاش ... و گرنه نمی‌دونم ذهنیتم نسبت به زن‌ها در محیط کار چطور می‌شد.

۳. و موقعی که این‌ها رو می‌نویسم علیرضا هست و می‌گه یک برنامه‌ی کوه بذار، مخصوصاً با اون آدم خاصی که بند کفششو بستم. :D

لابد کنترل دیگه

2007-05-12T21:05:00.000+03:30

چرایش این است که همه چیز شیر تو شیر شده! کنترل! کنترل می‌کنیم! کنترل! سعی می‌کنیم کنترل کنیم! کنترل نمی‌کنیم. کنترل! کنترل!

یه جورایی حالم از قلمبه نوشتن به هم می‌خوره. از قلمبه حرف زدن هم همین طور. بلد بودنش خوب بود. واسه وقت خودش. بسه دیگه. نه نون می‌شه نه آب و نه یه ذره به آدم اضافه می‌کنه. خنده‌داره که چیزای مهم چقدر مسخره به نظر میان و چیزای مسخره چقدر مهم و چقدر … این حرفا هم خودش مسخره هست. شاید درست‌تر باشه که اصلاً چیزی نگه؟ شاید هم نه!

کنترل! زندگی ملت، اصلاً خودم، به غریزی بیشتر می‌خوره. اسمش آدم رو فراری می‌ده ولی نگاه کنی غیر این نیست. اشتباه نمی‌کردم وقتی آدم رو هم جزو بقیه‌ی حیوونات دونستم، اشتباهم این بود که خودم رو جدا حساب کردم. فرقش چیه که من بگم مستثنا؟

کنترل کنترل کنترل کنترل …

دو سؤال

2007-04-24T19:49:00.000+03:30

یک کمی تا قسمتی به دیوار خوردم! گفتم اینجا بنویسم شاید کمکی بگیرم.

تصادفاً دوستانی که از این جا رد می‌شین نسخه‌ی برگردان فارسی
1. داستان «سقوط خانه‌ی آشر» کار «ادگار آلن پو» و
2. «آلیس در آینه» کار «لوییس کارول»

رو نداره؟ الان مشکلاتی که دارم اینه که
1. نمی‌دونم نثر ترجمه‌ی آشر چطوریه؟ و
2. توی ترجمه‌ی آلیس به جای Tweedledum and Tweedledee چی گذاشتن؟

البته مورد ۱ رو دو تا از دوستان گفتن کتابش رو دارن و می‌یارن. اما خوب یکیش که نیاورد.
اینا رو برای کار ترجمه‌ی خودم نیاز دارم. یک چیز دیگه هم که بود Mock-Turtle در کتاب آلیس بود. گربه‌ی چشایر که نیومده رو یادمه. این‌ها رو یادم نیست!

«کنترل ... کنترل ... کنترل ... کنترل ... چقدر سخت است!»

egogram

2007-02-06T17:16:00.000+03:30

«حسادت حسادت، عجب مرضی هست. همه جا می‌بینی. از همه بدتر درون خودت است. همه جا می‌بینی و درون خودت پنهان است. مخفی، نفرت‌انگیز و اجتناب‌ناپذیر. اجتناب هم بخواهی بکنی رنگِ دیگر می‌شود. خودت رنگش می‌کنی ...
... حسد، این مار سبز زهرآگین»

هفته‌‌ی بزرگداشت ری بردبری آکادمی فانتزی هم گذشت. شش تایش داستان بود و از این شش‌تا، دو تایش برگردان من بود.

ژوئن ۲۰۰۱: ... همچنان دل عاشق است و ماه تابان، ری بردبری، از کتابِ «حکایت‌های مریخ»

آوای تُندر، ری بردبری، (برگردان همراه آقای سلاح‌ورزی)، از کتابِ «آوای تندر و داستان‌های دیگر ...»

و بقیه‌اش هم برگردان و تألیف دوستان گرامی. از بین این داستان‌ها «عابر پیاده» (با برگردان خانم کرمی) را شخصاً خیلی پسندیدم. البته شاید این پسند کمی نوستالژیک باشد و برگردد به آنچه با کتاب «عابر پیاده» با برگردان محسن سلیمانی داشتم، اما خوب قرار نیست کسی برای پسندش دلیل بیاورد. و دیگر از شنیدن خبرِ برگردانِ جدید «۴۵۱ درجه‌ی فارنهایت»، پس از سی و چند سال به دست حسین شهرابی خوشحال شدم. برگردان فصل یک را بخوانید تا با من هم‌رأی شوید.

کتاب «حکایت‌های مریخ» آخرین کاری است که در دست دارم و اگر خدا بخواهد، اولین کار داستانی‌ام. کار برگردان و بازخوانی تا حول و حوش ۷۰٪ تکمیل شده است و امیدوارم به همین زودی‌هایی که دلم نمی‌خواهد برایش زمان بدهم تمام شود. حیف که تا جایی که الان می‌دانم، دیگر کاری از این دست نخواهم داشت.

تا بعد

B for Bradbury

2007-01-21T18:53:00.000+03:30

هفته‌ی بزرگداشت ری بردبری در آکادمی فانتزی.

لینک خبر در صفحه‌ی اصلی.

چندین مطلب مختلف از بردبری و در مورد بردبری. اکثر مطالب برای اولین با به فارسی منتشر می‌شوند. داستان‌هایی از کتاب‌های:

سیب‌های طلایی خورشید (The Golden Apples of Sun)

حکایت‌های مریخ (Martian Chronicles)

مرد مصور (The Illustrated Man)

R for Rocket

S for Space

و بخشی از جدیدترین برگردان به فارسی کتاب

۴۵۱ درجه‌ی فارنهایت (Fahrenheit 451)

با یکی دو برگردان از خودم!

چرا

2007-01-06T16:51:00.000+03:30

قرار است حرف درست و حسابی داشته باشیم که بیاییم اینجا بزنیم! نه؟ شاید هم نه! اینجا هم مثل هر جای دیگر، در این کار هم مثل هر کار دیگر، به درد چرا گرفتار شده‌ام. از اولش بودم! بودم و بوده‌ام و گویا همواره هستم!

«زمانی روی مریخ هم انسان زیادی آدم و کمتر از حد لزوم جانور شده است. بعد مریخی‌ها فهمیدند که برای ماندن، باید از پافشاری روی پرسش <چرا زنده‌ایم> دست بردارند. زندگی خودش جواب خودش بود. زندگی پخش حیات بیشتر و زندگی کردن به بهترین صورتی بود که می‌شود زنده بود. مریخی‌ها فهمیدند که این سوال <اصلاً چرا زندگی کنیم؟> را وقتی پرسیده‌اند که در اوج جنگ و ناامیدی بوده‌اند، وقتی پاسخی در کار نبوده است. ولی وقتی بالاخره تمدن آرام گرفته بود، سرد شده بود و جنگ تمام شده بود، پرسش اصلاً به صورتی جدید بی‌معنی شد. دیگر زندگی خوب بود و نیازی به چون و چرا نداشت.»
ری بردبری (فارسی)، حکایت‌های مریخ (انگلیسی)

ولی دوستمان «چرا» را اصلاً بیهوده کرده است! چرا یعنی خشم. چرا را گفته یعنی هیچ! این هم فکری است!

لابد نمی‌دونی دیگه

2006-12-03T21:38:00.000+03:30

آخرش معلوم نشد سنبه‌ی اعتراض‌ها پرزور بوده یا واقعاً اشتباه شده. هر چه هست، خوب است که ویکی‌پدیا باز شد!

- حالا یک خبر هم بدهم

سومین مسابقه‌ی داستان‌نویسی علمی-تخیلی و فانتزی

در آکادمی فانتزی

و تو چه دانی که ...

2006-12-02T19:47:00.000+03:30

نمی‌شود که هیچ نگوییم؟ می‌گذاری؟ یکدفعه می‌بینی که ویکی‌پدیای انگلیسی بسته می‌شود. که چه؟ چرا؟ مگر نه این که با آن سیستم به اصطلاح هوشمند هر چه مشکوک بود فیلتر شده است؟ آخر معنی‌اش چیست که ملت را محروم کنی از یک دانش‌نامه‌ی آزاد که یک میلیون مدخل دارد. همین ویکی‌پدیا بارها و بارها گره از مشکل من باز کرده است. چیزهایی در آن پیدا شده که هیچ جای دیگر نبوده است. یک کلمه را یادم هست در تمام وب فقط یک ارجاع تعریفی داشت که آن هم به ویکی‌پدیا بود. زنگ می‌زنی این ور که کسی خبر ندارد و آن ور هم می‌گویند فیلتر دست خودمان نیست و قوه قضاییه نرم‌افزار جدید نصب کرده است و بعضی سایت‌ها به اشتباه فیلتر شده‌اند! بازتاب هم خبر می‌زند:
- پيگيري فيلترينگ اشتباهي سايت‌ها ظرف دو روز
فرض بر برائت است. بنابراین فرض نمی‌کنیم که این را زده‌اند که ملت سر و صدا نکنند. و دیدن این یکی هم خالی از لطف نیست:
- مالك اطلاعات مردمند، نه حكومت!
بیخود نیست آقا. یک بار در زمان سلطه‌ی کمونیسم در شوروی استالین گفته بود: «اندیشه از اسلحه خطرناک‌تر است. وقتی نمی‌گذاریم مردم اسلحه داشته باشند، چطور بگذاریم بیاندیشند.» و لابد وقتی بخواهی درست فکر کنی نیاز به اطلاعات داری. مرده‌شور!
تا ببینیم!

* کاربرد حروف «ی» و «ک» عربی در این پست ناگزیر و به خاطر انتقال خبر از سایت بازتاب است.

Asimov's Week

2006-11-25T09:18:00.000+03:30

هفته‌ی بزرگداشت آیزاک آسیموف در آکادمی فانتزی

رفت و برگشت

2006-11-19T19:19:00.000+03:30

از یک حرف یکی از دوستان محفل ع.ت.ف. خیلی خوشم آمد. می‌گویم با اضافه و کم. گفت:

عمر جهان به روایت هاوکینگ را مثلاً ببین. بشر چقدر است که آمده؟ به قول کلارک ده هزار سال تمدن شناخته شده داریم. عمر خودت را نمی‌خواهد، کل زمان وجود بشر را بخش بر زمان وجود جهان کن. می‌شود یک ذره! خیلی خیلی کم! مثل یک آنی که جرقه‌ای از آتشسوزی جنگل برمی‌خیزد و خاموش می‌شود. ترق! همین! از این هم کمتر! هیچ هیچ! تازه این زمان است! مکانش هم به همان ناچیزی است. حتی شاید از آن هم بدتر ...

بعدش من یک کمی متنبه شدم. احساس خردی به آدم دست می‌دهد. احساس هیچ بودن. ولی خوب، مساله‌اش این است که آقا جان دید مطرح است! زاویه و جهت! من که qfwfq-ی کالوینو نیستم که زمان نداشته باشم و مکان هم برایم مطرح نباشد! زمان بند هست، قید هست. ولی بند خوبی است به نظرم! اینقدر کش دارد که همان یک لحظه‌ی من هم، یک عمر باشد. دنیای خودم را من به چشم خودم می‌بینم و با نرخ زمان خودم حس می‌کنم. این است که مهم نیست که چقدر و چطور می‌گذرد، مهم این است که با معیار انسانی می‌گذرد.

اندیشه‌وران و دیگران

2006-10-31T14:55:00.000+03:30

Great Minds Discuss about Ideas

مه‌اندیشندگان اندیشه‌ها به گفت و گو آرند

Average Minds Discuss about Events

میانه‌اندیشندگان رخدادها به گفت و گو آرند

Small Minds Discuss about People

که‌اندیشندگان دگران به گفت و گو آرند

همین جوری! جمله‌ها امضای تروایز است، همان گولیوی خودمان، که بدم نیامد یک دستی بهشان بزنم.

ترجمه دارد می‌شود اعتیاد! ادعایی نیست، وقتی دور و برت کلی استاد باشد، نمی‌شود هم ادعا داشت! باید وقتی کار درآمد دید و قضاوت را سپرد به کارآزمودگان. من دارم سعی‌ام را می‌کنم. با بردبری شروع کرده‌ام و کار اندکی کمتر از نیمه پیش رفته است. شاید بردبری برای انتخاب اول اشتباه بوده، اگر از او چیزی خوانده باشید می‌فهمید چرا. بردبری نثرش مثل شعر است. مثل شعر خودمان صنایع ادبی دارد. اسمشان را در زبان خودش نمی‌دانم، ولی هم مسجع است، هم لف و نشر مرکب دارند، هم مراعات نظیر و استعاره بالکنایه و هم کلی دیگر که من اسمشان را نمی‌دانم یا یادم رفته است.

تا جایی که می‌دانم تا به حال محمد قصاع و هوشنگ غیاثی‌نژاد و یک آقایی که اسمش یادم نیست کارهای بردبری را به فارسی برگردانده‌اند و آن آخری فارنهایت 451 را. تازگی هم حسین شهرابی جوان «آخرین شب جهان» را برگردانده و یقیناً که خوب برگردانده. این یک کتاب که من دست گرفته‌ام را بورخس مقدمه‌نویسی کرده، ناگفته نماند برای برگردان اسپانیولی‌اش، که اگر بشود آن را هم بیاوریم، چه شود. فقط دلم می‌خواهد زودتر تمام شود. تمام وقت رویش نیستم، چون شغلی هست و زندگی‌ای و روابطی و مشتی دلمشغولی و از این حرفها، ولی کاش زودتر تمام شود تا تمام شده‌اش را ببینم. بردبری به فارسی! از آن طرف کار کلاسیک است، کار کلاسیک هم یعنی همه می‌توانند نظر بدهند و حرف داشته باشند. هووم، الان وقت فکر کردن به این چیزها نیست!

شرمم می‌شود، اما من هم دارم به فونه‌گات علاقمند می‌شوم. شرمنده! از کجا شروع شد، آن قصه دارد. قصه از هریسن برگرسن شروع می‌شود. این یک قصه‌ی کوتاه فونه‌گات که اینطوری شروع می‌شود: "سال ۲۰۱۸ بود و همه بالاخره با هم برابر بودند. برابری‌شان فقط در برابر خدا و قانون نبود؛ از هر لحاظ برابر بودند ..." و خوب بالاخره بحثش باشد برای بعد!

Hare and Hound

2006-10-11T10:47:00.000+03:30

"وقتی می‌رسد که دیگر فرق بین خواب و بیداری را نمی‌فهمی، بین خیال و واقعیت، بین روز-رویا و رویداد هم نمی‌توانی فرق بگذاری، یادت نمی‌آید چه اتفاق افتاده و چه دلت می‌خواسته اتفاق بیافتد، خاطرت نیست فرق بین گفته‌ها و شنیده‌ها را ... آن وقت است که باید رها کنی."

باشد، فقط

"... به جز از امشب و فرداشب و شب‌های دگر"

خوب «اعتلای فرهنگی» بس است. بروم برسیم به واقعیت سخت و سرد و داغ و تیز و زبر! تا بعد!

2006-09-12T13:08:00.000+03:30

خوب، آرش هم پرید! چه پریدنی! حیف که من نتوانستم بروم بدرقه. اگر من هم نروم، فکر نکنم دیگر توی این زندگی چشمم به چشمش بیافتد، مگر از توی وب‌کم!

گفتن دارد! بالاخره دستم به جلد «سیبهای طلایی خورشید» (اثر بردبری لابد!) رسید. مدتها توی نخ بردبری بودم، ولی فعلاً «روش تعصب دارم!». به قول دوستان بد نیست هر کس روی یک نویسنده تعصب داشته باشد. شاید وضع بهتر شد. کار به عقاید سیاسی فعلی طرف ندارم، شخصیت و فکر و بیان بردبری به نظرم عمیق می‌آید. بگذریم، قرار نبود راجع به بردبری حرف بزنم.

معرفی کتاب وبلاگ یکی از بچه‌های با استعداد آکادمی فانتزی است. نوشته‌ها و ترجمه‌هایش را توی آکادمی می‌توانید بخوانید. توی وبلاگ هم هر از گاهی، کتابی به شیوهء خودش معرفی می‌کند. من زیاد آنجا سر می‌زنم، شما هم بزنید. البته دوستان ع.ت. باز اینجا که خودشان بلدند، دیگران هم ببینند!

آکادمی فانتزی یک مسابقهء چالش ترجمه دارد، سر بزنید!

این هم خواندن دارد:

People of Earth, your attention please," a voice said, and it was wonderful. Wonderful perfect quadrophonic sound with distortion levels so low as to make a brave man weep.
"This is Prostetnic Vogon Jeltz of the Galactic Hyperspace Planning Council," the voice continued. "As you will no doubt be aware, the plans for development of the outlying regions of the Galaxy require the building of a hyperspatial express route through your star system, and regrettably your planet is one of those scheduled for demolition. The process will take slightly less that two of your Earth minutes. Thank you"

امضای یکی از بچه‌های آکادمی است!

پریان ناپری

2006-08-15T21:42:00.000+03:30

دیر یا زودش را نمی‌دانم. ولی نیل گی‌من را من تازه کشف کرده‌ام. همین هفتهء گذشته. با Stardustاش شروع کردم.
هر چند یک کم ایده تکراری است، ولی جالب از کار در آمده، این قدر که برای من با این همه درگیری ارزید خواندنش. کلاً توصیه می‌کنم خواندنش را، به خصوص نسخهء کاغذی‌اش را اگر کسی گیر آورد. هر چند توجه هالیوود اهمیتی ندارد، اما وقتی سال 98 نوشته شده است و قرار است 2007 فیلمش در بیاید، خوب خودش نکته‌ای است. راستی رابرت دنیرو هم دارد در آن بازی می‌کند، این هم برای امیر!
فیلم را ولش کنیم و بچسبیم به کتاب. داستان را تعریف نمی‌کنم، فقط می‌گویم خیلی عناصر فانتزی غربی را دارد و در دنیایی مشابه دنیای «درخت و برگ»، اثر تالکین اتفاق می‌افتد. فقط اینکه سرزمین پریانش خیلی بزرگتر و بی‌حساب و کتاب‌تر از مال تالکین است. یک نکته هم بگویم که دنیای «درخت و برگ»، با دنیای «ارباب حلقه‌ها» خیلی فرق دارد. فرهنگ ملت کتاب هم بیشتر به فرهنگ پاپ امروزی تمایل دارد، و خوب انگار برای طرف از این گزیری نیست، اول و آخر کتاب باید فروش برود که نان نویسنده در بیاید و در این راه خوب چه بهتر از نقل عامه‌پسند و اومانیته داخل کردن به قصهء پریان!
فقط خواستم بگویم گی‌من را کشف کردم. همین. الان هم باید بروم. پس می‌روم!

پ.ن.: لینک دادم، اما نه به ویکی‌پدیا! کاشی بنگر!

نوازندگ

2006-07-26T17:38:00.000+03:30

چنگ من چرا آوا ندارد؟

An Example of Self-Similar Systems

2006-07-22T20:03:00.000+03:30

مزخرف‌ترین بخش کار در یک شرکت مهندسی لبه‌ی تکنولوژی با نیروهای خفن و مدیر خفن و باسواد، مزخرف بودنش است.
و این بنیادی‌ترین جلوهء خودمانندگی است.

الف و پ - ویراست دوم

2006-07-12T12:22:00.000+03:30

یک جایی از نمایشنامهء هملت هست که حضرت آقا دختر پلونیوس را یتیم کرده و پناه برده یک جای خلوت دارد برای خودش نی (؟) می‌زند. عمله اکرهء کلادیوس می‌ریزند که آقا را ببرند و یکی‌شان از هملت حال و احوالش را می‌پرسد. هملت نی را می‌دهد دستش که بزن، او هم می‌گوید نمی‌توانم و بلد نیستم. می‌گوید این نی یک چوب مرده است و تو نمی‌توانی صدایش را درآوری، آن وقت چرا فکر می‌کنی نواختن من به این سادگی است که تو یکدفعه آمده‌ای و می‌خواهی از همه چیز من سر در بیاوری.
از این صحنه من خیلی خوشم می‌آید، با این حال خودم بارها همین اشتباه را کرده‌ام و شاید بازهم بکنم.

دیروز صبح بود. تند تند داشتم می‌رفتم که برسم به سرکار. مثل بعضی وقتهای اینطوری دیگر سرم پایین بود و حواسم به راهم، که چیزی از گوشهء چشمم نظرم را گرفت. اسم هاین‌لاین بود روی زمین. بساط همه‌چیزفروشی ایستگاه مینی‌بوس کلی کتاب قدیمی انداخته بود یک گوشه و روی همه‌اش دو جلد کتاب هاین‌لاین. یکی هیولایی از فضا (به اسمش نروید، مزخرف نیست! به عبارت دیگر اپرای فضایی نیست) چاپ پاسارگاد 1376 و ترجمهء عبدالله نورایی و یکی دیگر هم شهروند کهکشان چاپ معرفت 1339 و ترجمهء محمود مصاحب که به نام «ساکنان کهکشان» چاپ شده بود. این دومی واقعاً زیرخاکی بود. کاغذ کاهی و شیرازهء دوخته شده و پانویس‌هایی که مترجم برای هر کلمهء نامانوس آن زمان نوشته بود، از ژن بگیر تا آدمخوار تا هر چه که ممکن بود ابهام داشته باشد. یک معرفی از این دومی می‌نویسم. این یکی هم پر بود از اشاره‌های گاه و بیگاه به تعلق خاطر هاین‌لاین به نظامی‌گری که راه حل بسیاری از مشکلات و ثبات‌دهندهء اجتماع می‌داندش. یک نکتهء دیگر در این دو کتاب، توجه و تاکیدی است که هاین‌لاین در بیان نقش زنان در تصمیم‌گیریهای اساسی مردان همراهشان به خرج می‌دهد، به خصوص در مورد اول که خیلی واضح و بی‌پرده درباره‌اش صحبت می‌کند. حالا هر وقت کتاب‌ها را مثل آدم خواندم، دربارهء این بیشتر حرف می‌زنیم. یادم آمد در جنگاوران اخترناو هم همین موضوع را داریم، البته کمرنگتر و به صورت یک منبع الهام و این چیزها. حالا باشد تا وقتی که خواندم.
خواستم به همین بهانه کمی دربارهء آن حرف هاین‌لاین در باب تخصص حرف بزنم که متاسفانه پرید و اینجا هم اینقدر شلوغ است که نمی‌شود تمرکز کرد. باشد بعد.

دارایی

2006-06-27T20:33:00.000+03:30

گفته:
روزها گر رفت گو رو باک نیست

واقعاً خیلی در صلح بوده.

کلام مرد سخت‌نویس

2006-06-20T13:38:00.000+03:30

در راستای روند حرفهای روز:

«هر آدمی باید بتواند کهنهٔ بچه عوض کند، حمله‌ای را طرح‌ریزی کند، بچه خوکی را قصابی کند، کشتی براند، ساختمان طرح کند، غزل بسراید، حساب‌هایش را تراز کند، دیوار بسازد، استخوان جا بیاندازد، به شخص در حال مرگ دلداری دهد، دستورها را اجرا کند، دستور بدهد، با دیگران همکاری کند، به تنهایی عمل کند، معادله حل کند، مسئله جدیدی را تحلیل کند، تپاله جمع کند، برنامهٔ کامپیوتر بنویسد، غذائی خوشمزه بپزد، با چابکی بجنگد و با شجاعت بمیرد. تخصص مال حشرات است.» رابرت آنسون هاین‌لاین

برگرفته از اینجا.

Neverhood

2006-06-13T15:41:00.000+03:30

داشتم می‌ساختم، خیلی خیلی حال می‌داد، جالب بود. یک دفعه یاد Neverhood افتادم و آن صحنه‌ی ایجادش. برنامه‌نویسی با مزه‌ترین شیوه‌ی آفرینش است.

... مخصوصآ وقتی از هیچ می‌آفرینی. چرا؟ چون سعی می‌کنی شبیه کار خالق را انجام دهی؟

حکمت

2006-06-12T09:00:00.000+03:30

هر چه کنی کشت، همان بدروی ...

حرفها را، همه، گزیده گفته‌اند باستانیان. حیف که من از راه سختش یاد می‌گیرم.

قیاس

2006-06-11T14:12:00.000+03:30

داشتم همین طوری اینجا نگاهی می‌انداختم، که مطلبی به چشمم آمد:

زمانى كه از فيزيكدان معروف، «ريچارد فينمن» خواسته شد كه تحقيقات خود را در يك برنامه سه دقيقه اى راديويى خلاصه كند، پاسخ داد كه اگر چنين چيزى ممكن بود، جايزه نوبل را به وى نمى دادند. ماهيت گفتمان علمى، پيچيدگى و تفصيل است.

خوب، دیگران را نمی‌دانم. اما به نظر من این جمله مزخرف مطلق است، استاد دیگری بود که می‌گفت:

اگر نتوانی به نظافتچی که آزمایشگاهت را تمیز می‌کند بگویی که چکار می‌کنی، معلوم است که خودت از کارت هیچ نفهمیده‌ای.

صادقانه این یکی را درست‌تر می‌بینم و اگر نیلز بوهر، ناماورتر و اثرگذارتر از این فاینمن بوده؛ خوب دلیلش کاملاً واضح است. آن بالا تفاوتشان کاملاً مشهود است. جای کش دادن مطلب نیست، شرح و بسط هم نمی‌خواهد، باید کل‌نگر باشی، تا واقعاً چیزی بفهمی. انگار به پست قبلی ربط پیدا کرد، یا اصلاً بهتر از آن، به حرفهایی که راه میان‌بر می‌زند.

شب دیده

2006-06-10T00:07:00.000+03:30

خوابگاه بودیم، هنوز. روزهای عجیبی بود، هر روزش انگار ابدی بود، دنیایی بود. آنروزها یکبار نیم‌صفحه‌ای در مجله‌ای نوشتم که امیدواری بود و از هر چه اطرافم بود خوبیها را از میان بدیها سوا کردن. بد جوابی گرفتم از همپالکی‌ها، کسی خیال نداشت بهتر ببیند، جور دیگر باور کند، یک جای دیگر را ببیند ... الان هم کار ندارم که چه فکر می‌کنند ملت یا پی چه هستند، یا دغدغه‌ی این ملتی که الان باهاشون دمخورام چیست ... اصلاً مهم نیست. هر چه هم که ملت هر جوری بخواهند ببینند، به نظر من یکی بعضی چیزها حتی از ورای همهء سیاهی‌هایی که هر روز باید از آنها بگذریم هم که ببینی‌شان زیبایند، تحسین‌برانگیزاند، خدایی‌اند.

مؤخره:
1. اینها را نگفتم که بگویم از کسی بهترم.
2. تب‌های تند زیاد دیده‌ام که به عرق نشسته‌اند.

Not the Time

2006-06-08T15:17:00.000+03:30

نمی‌دانم چرا به نظرم اینطور رسیده است، اما به نظرم، به صورت یک قاعده، هر که در تخصص یا کارش با مسایل جزیی و ریز سر و کار داشته باشد، خود به خود چنان ریزاندیش می‌شود که نمی‌تواند نظامهای کلی‌تر از آنچه هر روزه با آنها سر و کار دارد را درک کند یا حتی اگر برایش بگویند باور کند. فاجعه‌اش همین باور نکردن است. هر چه ابزار کار یا موضوع کارت کلی‌تر باشد، درک بهتری از کلیات در بقیهء مسایل هم خواهی داشت و بالعکس. یعنی بشر یک محدودیت دیگر هم دارد و آن هم محدودیت به دست‌افزار یا فکرافزار یا کلاً ابزار کارش است. ابزارزدگی همین نیست؟

چهار کلمه هم درباره زمان نوشته بودم، که بنا به خواست عزیزان ارسالشان نمی‌کنم. هرچند اصل داستان را با آنها شروع کردم و آنچه بالا آمد، تنها چیزکی بود که آن لابلا آمده بود.

کیسهء نایلونی

2006-05-16T19:32:00.000+03:30

چه دلیلی دارد که وب‌گاه جادی فیلتر شود؟ مگر به چه کسی آزار می‌رساند؟ مگر به کی بد گفته بود؟ مگر چه قانونی را زیر پا گذاشته بود؟

هر چند احتیاج به هیج توجیه منطقی‌ای نیست. چون چنین چیزی وجود ندارد، چون چیزی که مهجور شده باشد، آرام آرام خاطره خواهد شد ... یادت بخیر منطق! هر چند که هیچ وقت اینجا دیرپا نبودی ... اما آخر امروز، روز منطق است، زمانه، زمانهء منطق است. مگر همه از منطقی بودن نمی‌نالید؟

افکار یک دهم ثانیه

2006-05-14T08:50:00.000+03:30

وقتی طرز کار و بحث و گفتگوهای توی ویکی‌پدیای فارسی رو می‌بینم، نمی‌تونم به یاد «دایره‌المعارف کهکشانی» آیزاک آسیموف نیافتم. اولش که این تصویرو دیدم خیلی دلپذیر و بامزه بود، اما بعد وقتی فکرشو کردم و یادم اومد که یه «هری سلدونی» هم بود و دایره‌المعارف یه سرپوش بیشتر نبود برای نقشه‌های آینده‌اش، هر چند به خیر و صلاح، دیگه اصلاً خوشم نیومد، عیشم منقض شد و برگشتم به واقعیت!

دایره‌المعارف کهکشانی یا آنسیکلوپدیا کالاگتیکا نام بنیادی خیالی در سری بنیاد کهکشانی آسیموف است. سه‌گانهء بنیاد را یکی که یادم نمی‌اید کیست به نام «امپراطوری کهکشانی» ترجمه کرده و انتشارات شقایق آن موقع هنوز مبتذل‌طبع‌کن نشده بود، چاپش کرده بود.

ماجرای سه‌گانهء اصلی به این صورت است که در امپراطوری کهکشانی که از بیست و پنج میلیون سیارهء مسکون تشکیل شده، ریاضی‌دانی به نام «هری سلدون» راهی می‌یابد تا با استفاده از ریاضیات سیر آیندهء تاریخ را پیشگویی کند. او این دانش جدید را «روان-تاریخ» می‌نامد و با استفاده از آن سقوط قریب الوقوع امپراطوری را پیش‌بینی می‌کند. قدرت‌های زیادی در صدد تسلط بر روان-تاریخ و هری سلدون هستند، اما سلدون و گروهش موفق می‌شوند کارها را طوری ترتیب دهند که گروه به جای تحت نظر قرار گرفتن به سیاره‌ای دوردست در لبهء کهکشان (ترمینوس یا پایان!) تبعید شوند. خود سلدون اما در ترانتور (دنیای پایتخت امپراطوری) می‌ماند. سلدون پس از وصیت و سفارش به ساخت «دخمهء سلدون» در ترمینوس، می‌میرد و بنیادی که باقی گذاشته روی ترمینوس تحت عنوان بنیاد دایره‌المعارف به حیات خود ادامه می‌دهد. 50 سال بعد، قدرت امپراطوری در لبهء کهکشان ضعیف شده و ترمینوس در خطر مستعمره شدن از سوی دنیاهای تازه خودمختار شده قرار می‌گیرد. «سالور هاردین» شهردار ترمینوس تحت فشار شدیدی قرار دارد و قصد دارد قدرت را از شورای دایره‌المعارف بگیرد. در این هنگام طبق قرار قبلی دخمهء سلدون روشن می‌شود و تصویری از سلدون ظاهر می‌شود که به دولت‌مردان بنیاد می‌گوید، دایره‌المعارف فریبی بیش نبوده و هدف او از تشکیل بنیاد، ایجاد هسته‌ای برای ایجاد امپراطوری کهکشانی آینده است. هسته‌ای که وجودش طبق پیش‌بینی روان-تاریخ دوره‌ای 30 هزار سالهء بربریت و زوال بعد از سقوط امپراطوری اول تا تشکیل امپراطوری دوم را به یک هزاره کاهش می‌دهد. (عجب جملهء طولانی‌ای شد!)

یک جمله هم از سالور هاردین بگویم و ختم کنم روضه را: "خشونت، آخرین پناه نالایقان است."

احتمالاً بسیاری می‌دانند که این جمله، مشهورترین جملهء هاردین است!

1000 درصد

2006-05-13T00:11:00.000+03:30

این هم از نمایشگاه کتاب. آمد . دارد می‌رود. دو بار رفتم. اولش جمعهء اول و دومش جمعهء دوم. اگر این جمعه نبود چه می‌شد؟!
جمعهء اول را نصفش را با دوستی رفتم. نصفش را رفتم فهرست عناوین گرفتم، نصف همان نصفش را خرس سفید قطبی غر زد (مثلاً: مگه همهء اینا اومدن کتاب خارجی بخرن؟). نصفش را دوست و آشنا دیدم (خیلی خوب بود که بعد از سال و ماهی بچه‌های هفتم* را دوباره دیدم.)، نصفش را بعد از اینکه از نصف سالن نشر دانشگاهی زنده گذشتیم با ناشر رفتیم کتاب خارجی خریدیم که ترجمه و افستش را بدهند به فرزندان وطن. نصفش را هم خرسو رفت تولد و من تنها بودم. نصف دیگرش را هم رفتم برای خودم دو تا کتاب خریدم. نصفش ترجمهء آقای حقیقت بود. نصف دیگرش هم «پایان ابدیت» بود که پیمان اسماعیلیان ترجمه کرده بود (این یعنی اولین ترجمهء غیر فنی من سوخت.). آخرش هم که باران می‌آمد و من نشسته بودم برای خودم فهرست‌ها را برای نوبت بعد علامت می‌زدم. بعد هم احسانِ عزیزم را دیدم. یعنی اولش همسرش مرا دید و بعد خودش و بعد من آنها را. کمی با آنها گشت زدیم توی سالنهای عمومی و گپ زدیم و باران یود شدید و چای خوردیم و بعد که دیر وقت بود و باران هم نم‌نم، با هم زدیم بیرون و من یادم آمد که ناهار را یادم رفته. شب وقت خواب بود و دندانم هم بازی در می‌آورد که یادم آمد پول یکی از کتابها را نداده‌ام! اصلاً حال نداد! حواس چرا ندارم؟
جمعهء دوم امروز بود، دوازده که بیدار شدم سر صبر کمی این دست و آن دست کردم و بعد آرام توی آفتاب تیز بیرون زدم. اول رفتم پول آن کتاب را دادم، آخیش! نصف دیگرش را هم رفتم علامت‌زده‌هایم را خریدم و گفت و شنودهایم را کردم و دوباره با دوستمان رفتیم کتاب خریدیم، بعدش هم پول تمام شد و آمدم خانه. همین.
چیز جالب، رشد 1000 درصدی** کتابهای مبحث «متن باز» در بخش خارجی نمایشگاه بود. این خیلی خوب است. خیلی خیلی خوب است. همین روزها یک چیزی دربارهء نرم‌افزار آزاد می‌نویسم (آزاد مثل آزادی بیان، نه شربت صلواتی) و می‌گویم چرا خیلی خوب است.
سرم دارد یواش‌یواش دوباره خیلی شلوغ می‌شود! هوپ!

*. فارسی زبانهای اینترنتی، هر چه به غنای ویکی‌پدیای فارسی بیافزایید، به خود افزوده‌ایید.
**. 1000 درصد یعنی از یک عنوان پارسال امسال 8 یا 9 عنوان دیدم. روند کردم مشتری شین.

کمی خوشی

2006-04-28T21:43:00.000+03:30

آرتور سی. کلارک را شاید بشناسید. به قول گویندهء برنامهء «روزنه»* یکی از «دانشمندان نویسنده» است**. یک معنی این آن است که کلارک، نویسندهء علمی-تخیلی است. شاید این را بدانید، ولی احتمالاً کمتر کسی بداند که همین کلارک در سال 1945 مقاله‌ای نوشت که ماهواره‌های مخابراتی (هیچ وقت گفته بودم که مخابرات خوانده‌ام؟ فکر کنم!) از دل آن بیرون آمدند. سه قانون رباتیک آسیموف را شاید خیلی‌ها (پس از پخش فیلم مزخرف «من، روبوت» شاید هم بیشتر از خیلی‌ها) بشناسند، اما سه قانون هم از زبان کلارک داریم، (که اصلاً هیچ ربطی به ژانر علمی-تخیلی ندارند.) که اینجا به نقل از ویکی‌پدیای فارسی، به نثر خودم، می‌آورمشان:

- هرگاه دانشمندی برجسته، اما سالخورده بگوید چیزی ممکن است، به احتمال قریب به یقین درست گفته است. اما آنگاه که بگوید چیزی غیرممکن است، به احتمال زیاد اشتباه می‌کند.
- تنها راه کشف محدودهٔ ممکن از غیرممکن، کمی پیشروی از ممکن به درون غیرممکن است.
- هر فن‌آوری، وقتی به حدی از پیشرفت برسد، دیگر نمی‌توان آن را جادو تفکیک کرد.

دقیق صحبت نمی‌کنم، پس کمی سطحی خواهد بود. از بین این سه تا، سومی اش را من ملموستر از بقیه می‌بینم. لااقل برای خودمان! اولی و دومی هم چیزهایی هستند که روش علم امروز غربی هستند و ما فراموششان کرده‌ایم. به صورت عمقی فراموششان کرده‌ایم. "بیدار نخواهیم شد!" (حافظ گفته، نه؟)

*. در سالهای پایانی دههٔ شصت و اوایل دههٔ هفتاد رادیوی سراسری هر روز ساعت ۱۶:۳۰ برنامه‌ای با عنوان روزنه پخش می‌کرد. روز های چهارشنبه این برنامه داستانی علمی-تخیلی را به صورت نمایشنامه اجرا می‌کرد. که از جمله داستانهای اجرا شده در این برنامه می‌توان به برخی داستانهای مجموعهء تاریخچهء مریخ (Martian Chronicles) ری بردبری که در ایران ترجمه نشده و سری رباتی آسیموف اشاره کرد.
**. آقای امیر مهدی حقیقت، گفته فارسی جملات بلند بر نمی‌تابد. راست که گفته، شاید هم فارسی زبانهای امروز هستند که جملات بلند جدی را بر نمی‌تابند، وگرنه ... . آن جمله هم بلند نیست، ولی بعضی وقتها جملهء کوتاه اصلاً مزه نمی‌دهد.

عصر روز بعد

2006-04-23T16:28:00.000+03:30

بعد یک روز طولانی، بعد یک پیاده‌روی طولانی، بعد گفتگویی طولانی و بعد یکی دو خط کُد نوشتن و تازه‌های وب را دیدن، تازه خاموش کرده‌ای. حرفها که زده‌ای و شنیده‌ای و نوشتهء «فرید» هنوز توی ذهنت چرخ می‌زنند:

"تابو شکستن عموماً کار خوبیه، و توان روحی بالایی میخواد، که بیشتر مردم ندارند.
از اون سخت تر و قشنگ تر بت شکستنه. دیوانه کننده اس این موضوع، وقتی به همه بتهای زندگیت فکر می‌کنی."

سه و نیم صبح است، چراغها را خاموش می‌کنی و پنجره را هم داری باز می‌کنی که از یکی دو ساعتی که مانده تا دم دودآلود شهر، هوا را زهربو کند نفسی بکشی. جرات که می‌کنی و نفسی عمیق می‌کشی، چشمت به پنجرهء بزرگ همسایهء پشتی می‌افتد که چراغش خاموش و تلویزیونش هنوز روشن است و صورتهایی که در مُردار-نور سوسو زن تلویزیون بی‌حرکت می‌بینی‌شان و یکدفعه می‌روی یک جای دیگر زمانی نزدیک در آینده که در آن

لئونارد مید شبها آرام برای خودش قدم می‌زد، ...*

*. عابر پیاده، ری بردبری، محسن سلیمانی

آی‌تی!

2006-04-01T11:12:00.000+03:30

هر دم از این باغ بری می‌رسد:

روحانيون بر صندلی مديريت فناوری اطلاعات ايران

مقامات شورای عالی انقلاب فرهنگی، از پرنفوذترين شوراهای موجود در ايران، يک عضو ارشد مهمترين نهاد توسعه فناوری اطلاعات در سال‌‌های اخير را تغيير داده‌ و يک روحانی را برای اين پست برگزيده‌اند.بنابر‌ گزارش خبرگزاری ‌ها طی حکمی از سوی محمدرضا مخبر دزفولی دبير شورای عالی انقلاب فرهنگی، حجت ‌الاسلام دکتر حميد شهرياری به سمت دبير شورای عالی اطلاع رسانی منصوب شده است.‌ اين پست پيش از اين در اختيار نصرالله جهانگرد قرار داشت که توسط سيد محمد خاتمی رييس جمهوری پيشين برای اين سمت انتخاب شده بود. هر چند با تغييرات متعدد در حوزه های مختلف اداری ايران، جابه‌جايی در پست دبيری شورای عالی اطلاع رسانی نيز محتمل به نظر می‌رسيد اما انتخاب يک روحانی برای يکی از فنی‌ترين پست‌‌های حوزه فناوری اطلاعات ايران مشابهت‌‌ هايی را با برخی تغييرات جنجالی در سمت‌هايی چون روسای دانشگا‌ه‌ های کشور طی ماه‌های اخير يادآور می‌شود.

خیلی خوبه، نه؟

از اون خوبتر اینکه توی جلسهء آخر سال به طرف می‌گم فلانی سالهاست داره توی این زمینه کار می‌کنه، خیلی قابلیت‌ها داره، هر کاری که تا حالا خواسته تونسته انجام بده، آدم خیلی باسواد و با نفوذیه، اگه دعوت کرده، به نفعه که باهاش همکاری کنیم. از هر نظر که بگی. می‌گه: "من می‌دونم این چی می‌خواد، می‌خواد اسم منو بزنه بالای لیست اسامی پروفسورهایی که باهاش کار می‌کنن، تا اینطوری کار خودشو برای کمیسیون مجلس توجیه کنه، نه من بهش گفتم وقت ندارم."

یکی از ترس‌ها

2006-03-30T20:35:00.000+03:30

"می‌تونی دنیایی که تا حالا فکر می‌کردی واقعیه رو فراموش کنی؟ می‌تونی از یاد ببری که دنیا رو چطور می‌شناختی؟ می‌تونی دوباره بشناسی؟" اینو هم از تو می‌پرسم، هم از خودم.
فصل اول کتاب «آموزش برنامه‌نویسی شیءگرا»** اینطور آغاز می‌شود: "آموختن برنامه‌نویسی شیءگرا ... نیازمند بازآموزی برخی مفاهیم و حتی گاهی فراموش کردن آموخته‌های گذشته است." مگر ما هر روز که چیزی می‌آموزیم نباید همین کار را بکنیم؟ اما چرا گاهی «شکستن» اینقدر دشوار است؟ اگر قیمت پیش رفتن این است، چرا می‌ترسی به پیش بروی؟

*. هر چند لازم به ذکر نیست، اما هر چه که به قلم ایرانیک آورده‌ام، از من نیست. تا به حالش هم همین طور بوده.
**. با برگردان خودم!

احیاء

2006-03-28T20:01:00.000+03:30

خوب بالاخره به لطف پانته‌آ قالب وبلاگ درست شد. سه چهار روز پیش آمدم خودم درستش کنم زدم کورش کردم، یعنی این browser وامانده نصف متن قالب را فرستاد و بقیه‌اش را خورد. بعدش هم که نمی‌دانم چه بلایی سر این سرور آمد که دیگر خود بلاگر را باز نمی‌کرد تا درستش کنم. این است که یکی دو روزی اینجا روی هوا بود!

بعضی چیزها هست که آدم نباید با هم قاطی‌شان کند، نباید یکی را به حساب دیگری بگذارد و حتماً باید حسابشان را از هم جدا کند. اما می‌بینی اکثر ملت همین طورند، به راحتی مباحث کاملاً مجزا را با هم قاطی می‌کنند و به فرض یکی، برای دیگری حکم صادر می‌کنند. اصلاً مردم چرا؟ خودم! نصف مشکلاتی که با خودم و کارهایم و برخی موقعیتها دارم، به خاطر همین خلط مبحث‌ها پیش آمده‌اند. حتی مشکلاتی که احساس می‌کنی سینه می‌فشارند و نفست را تنگ کرده‌اند. هیچ خوشم نیامد. هیچ از این عملکرد ناخودآگاه خوشم نیامد. حیف که ا.ع. گفته به او لینک ندهم، وگرنه جان می‌داد اینجا که یک ارجاعی به او بدهم. ... خلاصه‌اش کنم، پسر جان قاطی نکن! نفست بهتر در می‌آید!
چند سال پیش که مجید به من می‌گفت: "فلانی! حساب دولت رو از آقا و اسلام جدا کن"، آن موقع من چنین خطایی نکرده بودم. (توبه! من آن موقع به این یارو نمی‌گفتم «آقا»، ولی مشکلی هم باهاش نداشتم.) امروز اما چرا اینطور شد؟

تحویل

2006-03-22T17:59:00.000+03:30

سال نو مبارک. امیدوارم تمام بدی‌های سال 1384 با خودش بمیرند و سال جدید ... بهتر است من نگویم. تخیل من شاید برای نیکی محدود باشد. فقط آرزو می‌کنم بهتر، هر چه بهتر ...

در باب چشم شیطان

2006-03-19T11:01:00.000+03:30

خواستم چند کلام دربارهء تلویزیون و تحریم نسبی‌اش بگویم، دیدم که مد شده همه تحریم کرده‌اند و همه هم دقیقاً می‌دانند چه وقتی چه برنامه‌ای پخش می‌شود! خوب باشد، ولی خوب هنوز هم می‌توانم بگویم:
"آه از این تصویر نما! این هیولای پر نیرنگ حیلت باز، مدوزایی* که هر شب کرور کرور انفاس خیره به خود را بهت زده سنگ می‌کند. سیرنی** که شیرین می‌خواندت به هوشبر نغمه‌ای، که دلپذیرند آن بی‌شمار وعده‌هایش، لیک در انجام بس ناچیز است آن داده‌اش."

از کی؟ خوب این که معلوم است، ری بردبری. این هم برای اینکه یادت باشد، شب که دیر وقت می‌روی و برنامه داری چند صفحه چیز بخوانی، همان کار را بکنی!

*. مدوزا، مدوسا یا مدوز، در اساطیر یونان، ترسناک‌ترین گرگن‌ها، که سه خواهر بودند بالدار، تیز چنگ و مارگیسو. مقدر بود هر که به چهره‌اش بنگرد سنگ شود.
**. سیرن‌ها، باز هم اساطیر یونان، پرندگانی با صورت و سینهء زنانه، با افسونی در آوازشان که دریانوردان را از خود بی‌خود کرده و خوراک ایشان می‌کرد.

Small Gods, Terry Pratchett

2006-03-18T15:28:00.000+03:30

«خدایان کوچک» را تازه تمام کردم. همان Small Gods تری پرچت. خیلی وقت پیش‌ها اسمش و رسمش را شنیده بودم. بد نبود، بزرگترین عیبش این بود که خیلی یونانی‌ها و آن فلسفهء مبتذل‌شان را حلوا حلوا کرده بود.
گفتم فلسفه، یادم آمد از سفر جنوبم، مقدمات و موخراتش هیچ نگفتم. خوب، خواهم گفت! گفتنی است، هم جدی، هم شوخی.
برگردیم به کتاب! جالب‌ترین جمله‌اش هم همان جملهء معروف بود: "عیب خدا بودن اینه که کسی رو برای دعا کردن نداری."
بدی قضیه این بود که به قدری تعریفش را از طرفداران Discworld شنیده بودم که دیگر احساس می‌کردم اگر توی همین زندگی فعلی‌ام توی همین دنیا نخوانمش عمرم به فنا است. فانتزی جالبی داشت.
دنیایی را تصور کنید کروی نه! گرد، مثل یک سینی گرد و بر پشت یک لاک‌پشت عظیم الجثه که توی ورطهء کیهانی همین طور برای خودش می‌گردد. اسم سری کتابها که این خدایان کوچک سیزدهمین آنها است هم دلالت به همین کیفیت دارد. توی این دنیا میلیونها، بلکه میلیاردها موجود اثیری وجود دارد که خودشان را خدا می‌نامند. مثل بازی Populous یا ادامهء معنوی‌اش Black & White، قدرت این «خدایان»، تجسم آنها و تمام وجود آنها به تعداد پرستندگان و عمق باور آنها بستگی دارد. هستند خدایانی که پرستش آنها دیگر رواج ندارد و هیچ شده‌اند و .... یک جملهء کتاب هم می‌گوید: "خدایان ده‌ها و قرن‌ها نقشه می‌ریزند و تلاش می‌کنند تا به پانتئون برسند، و وقتی به آنجا رسیدند، تا وقتی آنجا هستند وقتشان را به چرت و شادخواری می‌گذرانند." نقل به مضمون، البته.
خنده دار اینجاست که «اُم»، ایزد اصلی یک امپراطوری مذهبی (مثل کلیسای قرون وسطی و مجهز به مدرنترین شیوه‌های انکزیسیون!) با دو میلیون جمعیت، ناگهان خود را به صورت سنگ‌پشتی یک چشم (سنگ‌پشت یا لاک‌پشت‌اش را درست نفهمیدم، هم Turtle داشت و هم Tortoise، گویا که نویسنده با خودش به توافق نرسیده بود، شاید هم شتابزده نوشته بود.) می‌بیند. چرا؟ چون در تمام امپراطوری تنها یک نفر واقعاً به او ایمان دارد. خوب داستان از اینجا شروع می‌شود. من هم خیال ندارم لذت خواندن و غافلگیر شدن را از کسی بگیرم.
یک دو چیز دیگر از داستان هم برایم جالب بود، یکی آن شعار آزادیخواه‌ها، "لاک‌پشت حرکت می‌کند." (کسی گالیله و محکمهء تفتیش عقاید و "ولی اون می‌چرخه!" را یادش هست؟)، دیگری هم تصویری که نویسنده از «مرگ» کشیده. حداقل برای همین چیزها، به خواندنش می‌ارزد، خیلی بیشتر از Dune، که بی سر و صدا کلی ملت عرب و مسلمان را هجو کرده. ولی چرا بین عربها محبوبیت خاص دارد؟

- Small Gods در ویکی‌پدیا
- متن کامل «خدایان کوچک»

کمی به یاد ع.ت.

2006-03-15T12:42:00.000+03:30

1. شرق در شمارهء شنبه 20 اسفندش، یک ویژه‌نامهء داستان‌های علمی (یا همان علمی-تخیلی خودمان) زده بود که فراموشم شد، اینجا ذکر کنم. بد نبود، هر چند ترجمه‌ها خیلی جالب نبود. نکرده بودند لااقل یکی دو شماره قبل اعلام کنند، یا از آثار خفنی که توی مرحوم «بعد هفتم» بود، استفاده کنند. ولی تا این حدش هم خیلی خیلی عجیب، غیر منتظره و خوش‌آیند بود.
زیرآبیوس یا آکادمی فانتزی هم دیگر گویا ع.ت. را جدی گرفته، مدتی است مسابقهء داستان‌نویسی علمی-تخیلی گذاشته و امروز دیدم یکی دو تا از مقالات قدیمی «بعد هفتم» را هم زده، اما هنوز راه درازی در پیش دارد.
و اما تلماسه، اگر سری به سایت آکادمی فانتزی بزنید و کمی چرخ بخورید، حتماً به یکی دو تا توصیهء جدی برای خواندن این اثر بر می‌خورید. تلماسه یا Dune یکی از آن آثاری است که مثل کتاب مقدس ادبیات ع.ت. شده. یعنی خواندنش چون و چرا ندارد، اگر ادعایتان می‌شود. اگر چه به نظر من مال نیست، ولی خوب حتماً به یکبار خواندنش می‌ارزد. همانجا می‌توانید دانلودش کنید.
فعلاً همین خلاصهء شتابزده باشد، تا بعد!

2. اینجا را که کلیک کنید، گزارش یک برنامهء جالب را می بینید که حامد به من نگفت که آنجا می‌رود. اینجا هم فایل پی‌دی‌اف مرثیه‌ای را می‌یابید که آنجا با موسیقی صدای اره برقی قرائت شد. جمعهء گذشته حامد، (همون که آزارش به هیچ موجودی جز بشر نمی‌رسه. همون که هیچ کاری با موجودات زندهء غیر بشری نداره، مگه اینکه آدمها رو با استفاده از اونها اذیت کنه. همونی که شش ماه پیش یک بچه موش رو بعد از اینکه صدای همه رو با آزار و اذیتش در آورد و کار شرکت رو تعطیل کرد، برد و بیرون در صلح و آرامش آزاد کرد. همونی که ... )، بله حامد، (که عکسش رو هم در گزارش لینک اول می‌تونید ببینید، همون که سر درخت رو گرفته) ، آره حامد همراه اعضای جبههء سبز ایران ... من چکار می کنم؟ لینکش آن بالاست، خیلی هم بهتر از من گفته.

پ.ن.: اون پی‌دی‌اف رو با اجازهء حامد از طرف جبههء سبز ایران اینجا گذاشتم. راست و دروغش گردن خودش.

دو نکته دربارهء زمان

2006-03-05T09:53:00.000+03:30

- این روزها، توی شبانه روزم سه، چهار ساعتی کم می‌آورم. کلی کار تراشیده‌ام برای خودم. ناراضی نیستم، ولی هر روز سه، چهار ساعتی کم می آورم. هر شب تقریباً 5 ساعت می‌خوابم. غیر از آن گاهی توی ماشین وقت برگشت به خانه چرتی می زنم. چرت که نه، ده دقیقه Blackout می‌شوم. یک، دو، سه، تاریکی! بعد ده دقیقه گذشته. اما هر روز سه، چهار ساعتی کم می‌آورم. هر روز به حد خوبی کار می‌کنم، کتاب می‌خوانم، روزنامه، سایت خبری، چند تا بلاگ، یکی دو صفحه نوشتن و گاهی هم کمی ترجمه، خواندنی‌های کاغذی را بیشتر سر پا هستم، اینجوری روزی سه، چهار ساعت وقت کم دارم. چرا؟ اصلاً واقعاً زمان کم دارم؟

- بارهای ذهنم سبک شده، مجبور نیستم در زمانهای موازی زندگی کنم، می‌توانم توی حالا باشم. می‌‌توانم جور دیگر باشم، و خواهم بود. از حالا به بعد ... اینه که اینجا هم می‌خواد یه جور دیگه بشه!

شکستن سکوت

2006-02-25T20:53:00.000+03:30

نقل قولی است این که پايين می آيد، مال شايد يک ماه پيش:
" … فرض کن فقط اين يک ذره فضای اين وسط مال خودت است. آن را هم نمی‌توانی به دلخواه خودت پر کنی … حواست نباشد، پرش می‌کنند از آشغال، حواست نباشد بو می‌گيرد، بوی در و مرضهای قديمی و جديد درون و بيرون. غفلت کنی گند می‌زند. و آخرش فقط همين را داری. خوبيش اين است که ياد گرفتم زود به زود جارويش کنم، نگذارم هيچ چيز اينقدر بماند که خشک شود، مرتب صيقل می‌دهمش، زنگ خوردگی‌های قديمی و مال آن چند وقت پيش را نتوانستم هنوز کامل پاک کنم. ولی حواسم که نباشد …"

باز هم بمب گذاری در اهواز

2006-01-24T12:05:00.000+03:30

ای لعنت به اين دولت بی عرضهء پر ادعا که گند زده به اقتصاد و فرهنگ و وجههء مملکت، ای لعنت به آنهايي که دو هزار کيلومتر آنورتر نيرو پياده می کنند به دخالت توی امور مملکتهای ديگر ولی نمی توانند چند تا تجزيه طلب عرب بدبخت را پيدا کنند.
ای خاک بر سر اين ملتی که اين دولت آشغال را سر کار آوردند.

Again Irony

2006-01-07T23:14:00.000+03:30

بعد از يکی دو سالی چند روزی پشت سر هم خوشحال می‌بينمش، شکر و پرس‌و‌جو که می‌کنم می‌گويد چرايش را ول کن، فقط بدان

Good and evil have swapped place in my mind

من هم می‌گويم خوب خوشحالم، اما می‌ميری اين فکرهايت را فارسی بکنی؟ فقط شانه بالا می‌اندازد که

That's the typical me

ديگر فقط گفتم شفای عاجل. گفت باشه. کی؟ اين.

آنچه که هميشه نمی گويم

2005-12-28T23:12:00.000+03:30

عزيزم، من هم جور ديگری می‌خواهم
عزيز دل من، من هم دوست دارم اين وجود را بشکنم، بشکافم، رها شوم ...، حتی باورش شايد سخت باشد، اما من هم می‌خواهم جلوتر بروم ... اما راههای اين جهان هستند که بايد برويم و زمان (که همچنان بندمان کرده)، که بايد بگذرد ...، تا زمانش برسد. من هم باور دارم ورای اين دنيايی که می‌بينيم، اين دنيايی که بشر روی واقعيت ها ساخته و اين واقعيتی که زير اين ساخته‌های هندسی ساده می‌بينيم چيز ديگری واقعی‌تر و ماندگارتر وجود دارد، اينقدر واقعی که اين روزمره‌ها را بی‌معنی و بی‌مزه می‌کند، من هم می‌خواهم واقعی باشم ... اما هيچ چاره‌ای از صبر نيست ... از روی زمان نمی‌شود پريد ... باور داشته باش عزيز من ... همين من زمينی خاکی مانده در بند حس و جسم و هر روزه‌ها هم می‌تواند باور داشته باشد و بخواهد ... شايد جور ديگری به نظر برسد اما باور کن که چنين است ...
و آنچه حالا می‌بينی از آن است که پذيرفته‌ام که بايد در راه بود تا بيايد، برايت گفته بودم قبلها: "آن آمدنی بود، نه آموختنی"، يادت هست؟

آنطور که می‌خواستم نشد، هر چه که می‌خواستم یگويم را هم نگفتم، اما گفتن بهتر است ...

ازلی ها و ابدی ها و پايان ابديت

2005-11-13T21:40:00.000+03:30

جاذبه را ببين، روی همين زمين، هر جا که بروی هست و ذره‌ذرهء وجودت را، هر ذره را جداگانه و هم همراه بقيه، به سمت زمين، جرم بزرگتر، می کشد. هر چه کنی، تا وقتی اينجا هستی، همين است. تو که بشر باشی چند تا بند فيزيکی اينطوری داری؟ به تعداد کميت های فيزيکی؟ به تعداد ابعاد* وجودت؟ از همهء اين بندها، يکی را هيچ طوری نمی‌توانی دور بزنی، باز کنی، شل کنی يا با هر شعبدهء ديگری که دانش‌ گسترش‌يابندهء انسان (از دانش تجربی بگير، تا استدلالی و حسی و شهودی، از گرفتنی‌ها بگير تا دادنی‌ها) بتواند جور کند، خودت را از قيد آن آزاد کنی ....
زمان،
... زمان ... چه بندی است اين که به پا و دست و سر و چشم و سر و ذهن ما بسته‌اند؟ کدام قدرتی بوده که توانش را اين همه بی پروا نشان داده؟ اين قدر محکم بند کرده که از وقتی که يادمان می‌آيد** روی هر چه که بشود بست جای بندش را ديده‌ايم .... بندی که همه چيز ما را هم معنی می‌دهد. توی همين دنيا، از بند جسم هم که رها شويم، باز هم زمان، بستر وجود ما، هستی وجود ما خواهد بود ... چرخ دنيايی که ما می‌شناسيم را زمان می چرخاند، هيچ‌کس توانسته ورطهء بی‌زمان ابديت را تصور کند يا ببيند يا حس کند؟
اينطور که صحبت می‌کنم، تصوير چرخ دنده‌های عظيمی توی ذهنم روی پرده می‌افتد که بندبند تن انسانی را به دنده‌ها سخت بسته‌اند و همين، جلوتر نه.

صبر، زمان را طاقت آوردن و زندگی کردن، جنگيدن با سخت‌ترين بند وجود مادی انسان هستند، من آنها را جزو فضيلت‌ها می‌شمارم.

اما راستی بقيهء ابعاد چه می‌شوند، وجود غير‌فيزيکی‌ات را چه محدود می‌کند؟ واضح‌تر بگويم، چه بندهای ديگری بر وجودت بسته‌اند؟ چه بندهايي که اين حواس محدودت نمی‌تواند درک کند، اما روحت را ... .

- مقالهء ويکی‌پديا دربارهء زمان. از هر نظر!

*. حالا هر بعدی را که بگويي، فيزيکی، متافيزيکی يا هر چه که قبول داری.
**. از وقتی که اولين «ايزد زمان» را آدم آفريد! مگر کسی هست که آن تصوير (اگر چه غربی و نه به قدمت تصاوير هزاران بار عميق‌تر شرقی) "آن پير شولا‌پوش داس در دست" را نديده باشد. يک اسم پيرمرد، کرونوس است، که يکی از معانی‌اش می‌شود زمان.

يعنی يکی پيدا نمی‌شود که پنج ريال به ادبيات علمی-تخيلی علاقه داشته باشد؟ هنوز هيچ جايگزينی برای مرحوم سايت «بعد هفتم» پيدا نشده. يعنی بايد خودم کاری بکنم؟
     - سايت «آکادمی‌فانتزی»، که همان زيرآبيوس سابق است، يک بخش sci-fi دارد.
     - اينجا را زمان مرحوم سايت «بعد هفتم» درست کردم. با چند تا داستان خوب  کلاسيک. نمی‌دانم چرا مدتی فيلتر شده بود!
     - End of Eternity را تحت هر شرايطی پيش می‌برم، حتی اگر ناشر پيدا نکنم. برای دل خودم هم که شده، يک از جذابترين آثار ترجمه نشدهء آسيموف را به زيباترين زبان دنيا برمی‌گردانم. دوست دارم داستان را با الفبای خودم، به زبان خودم و بدون نياز به آلوده کردن ذهنم به يک زبان الکن خشن بخوانم. دوست دارم وقتی شبها تا دير وقت کتاب می‌خوانم، صبح در حالی بيدار نشوم که دارم کلماتی را به يک زبان زشت بيگانه به زبان می‌آورم، هر چه هم که آسيموف در پروردن مطلب و معنی استاد بوده باشد.

Irony

2005-11-13T11:26:00.000+03:30

اين زيری چه جور آدمی است؟

“So funny, in battle between good and evil inside my head, good is a low faint voice from back of my mind, while evil is represented by my very own self.”

پی نوشت: Irony يک کلمهء فرنگی است و ربطی به آنهايی که دوستمان با آنها حال نمی کند ندارد.

هفت

2005-11-08T21:59:00.000+03:30

اول از همه که اين HaloScan چرا کامنتهای قديمی مرا پاک کرده؟

دوم که دو روز وقت گذاشتم روی يک Presentation برای معرفی Tool-Chain و بساط کار و زندگی نرم‌افزاری که يکسال و نيم است شده خواب و خوراکم. قرار بود 10 صفحه باشد، شد 35 صفحه و قصه‌ای است برای خودش، که از هر چه بلد بودم و خوانده بودم و ديده بودم و دستم به آن رسيد استفاده کردم. اما دوستمان امشب توی بالکن شرکت ايستاده بوديم که خوابمان بپرد گفت که به صاحبش نگو چقدر وقت گذاشتی. "اون وقت حتماً می‌گه اووه دوووو روز وقت گذاشتی روی اين مسخره؟"، بگو کارش را انجام دادم، همين و اگر کار 10 برابر هم بود، همين بود.
اينها هيچ، آخر تمام شدن کارش خيلی لذت داشت. اين روزها کارها طوری شده که اگر برنامه ای، کاری، حساب کتابی بشود که در کمتر از شش ماه جواب بدهد می‌ميرم برای انجامش. اصلاً انجامش و تمام شدنش زنده‌ام می‌کند. فکرش را بکن، يک وقتی می‌گفتم من کار ناتمام ندارم، اما حالا
- يکسال و سه ماه است که دارم سعی می کنم، تغييری را در خودم ماندگار کنم،
- يکسال طول کشيد که نرم‌افزار سيستم قبلی کامل شد،
- چهار ماه طول کشيد ملت را راضی کردم به Migration، هر چند که به اسم من تمام نشد
- کتاب اولم دو سال در نوبت چاپ بود،
- کار کتاب دومم 14 ماه طول کشيد و
- کتاب سوم بعد از يکسال و نيم هنوز هم به سر انجام نرسيده،
- نمی‌دانم چقدر بيشتر زمان لازم است تا بتوانم دوباره به تحصيل ادامه دهم،
- تا شش ماه ديگر قرار است نتيجه موش و گربه بازی سربازی روشن شود،
- از اين دست راست واماندهء شکسته نبايد تا سه ماه ديگر روی اين دو ماهی که تا به حال نوارپيچ بوده کار بکشم،
و ... .

اما سه، چه سخت است عوض کردن ديدها و باورهای ديگران و درست کردن خراب شده‌ها. آخر ملت با کليشه‌ها زندگی می‌کنند، آنهايي که سرشان توی درس و کتاب بوده و همين طوری مثل بقيه از نسل قديم (مثل بازيها که هميشه بچه‌ها به بچه‌ها ياد می‌دهند) ياد نگرفته، توی دانشگاه ياد می‌گيرند. ياد می گيرند که شابلن درست کنند، قالب‌های سوراخ دار ايجاد کنند، ابزارها و روشهای ديدن تعريف کنند و با ساده‌انديشی جالبی، محرکی برای هر رخدادی بتراشند و محرک و رخداد را با هم بسپارند به حافظه که فلان چيز نشان فلان است، بی‌توجه به هزار محرک و عامل موثر ديگر. اين طوری ديگر ذهن خيلی راحت است، چون با چنين بانک اطلاعاتی برای چنين ذهنی آرام آرام آدم‌ها و قضايا می‌شوند مثل ماشين‌ها و برنامه‌های کامپيوتری. کاملاً قابل پيش‌بينی و کنترل و از آن مهم‌تر «بی‌وجود»، بی‌ارزش، ابزار، هيچ!
گفتم، با همين از پيش تعيين‌شده‌ها زندگی می‌کنيم. با قالب‌هايي که روی ديد محدودمان از قضايا و آدم‌های ديگر می‌گذاريم و به صورت خودکار توی يکی از دسته‌های از پيش تعيين شده‌مان می‌گذاريمشان. دسته‌بندی‌ای که معلوم نيست کدام قسمتش کی ايجاد شده و کی بازبينی شده. کدامش اثر دوران کودکی است و کدامش بازتاب کمبودهای امروز. دسته‌بندی‌ای که اگر کلاهمان را قاضی کنيم و از بيرون به آن نگاه کنيم، يا اگر ندانيم که مال خودمان است، ممکن به نظرمان بچگانه، کوته‌فکرانه، سطحی، مسخره، بی‌ربط يا هر چيز ديگری برسد. اين وسط دسته بنديهايي هم هستند که با وجودی که ممکن است با ديد بی‌طرفانه و منطقی به راحتی نادرست باشند، همه‌گير هستند، به قدری که به آنها می گويند «هنجار»!
بس است ديگر! از هنجار شکنی بازی (که هنوز هم تکليفم توی بعضی مسايل با آن نامشخص است) بگذريم، باشد برای وقتی ديگر، يا جايي ديگر. تذکر غير ضروری هم اين است بحث‌های فوق و زير غير شخصی هستند.

چهار که حتی اگر طرفت آدم باشد، حسابی هم باشد، تو را هم آدم ببيند و به وجودت اهميت بدهد، باز هم تغيير دادن ديد و برداشت خراب شده، می‌تواند به طرز ديوانه‌کننده‌ای توان فرسا باشد. اما خوبی‌اش اين است که شايد بشود! تغيير دادن ديد آدمهای سطحی‌تر ساده‌تر است، کسی که آدم‌ها را «چيز» می‌بيند، را به اعتبار ديد مبتنی بر ظواهر و بندی اکنون بودنش، می‌توان به تقريب «چيز» در نظر گرفت و رشته‌های لازم را کشيد تا «چيز» آن طور که می خواهی عمل کند، البته اگر بتوانی. اما اين تغيير نمی‌تواند ماندگار باشد. ... من ديگر از منبر پايين بيايم.

پنج که می‌گويم می‌خواهم برگردم، می‌گويند محيطش به دردت نمی‌خورد! نيا! می‌گويم که آن من نبودم که 18 سال آنجا، زندگی کردم؟ آن موش را گربه معاف کند که مثل آدم درسش را بخواند، يا گربه بخوردش فرق نمی‌کند، مفهوم 10 سال و 20 سال را هم خيال ندارم درک کنم، من بر‌می‌گردم! هر جا بروم بر‌می‌گردم!

شش که بالاخره End of Eternity را شروع کردم. هلاکم که رويش کار کنم.

هفت "هر چه که به ذهنت می‌آيد تخيل و هر چه انجام می‌دهی علم است. تمام تاريخ بشر چيزی جز داستانی علمی-تخيلی نيست" ری بردبری

سی ثانيه توقف

2005-10-16T16:30:00.000+03:30

يکی‌يکی پشت سر هم قطعات اين کامپيوتر خراب می شوند. اول رم، بعد هارد، بعد مادربرد، بعد تغذيه، حالا هم مودم. توی شرکت نوشتن هم، ديگر اصلاً جالب نيست. توی مايه‌های هر چيزی سر جا و سر زمان خودش نيست، پس نمی‌شود تمرکز داشت و نتيجه‌اش هم آنطوری که بپسندم در نمی‌آيد. يک وقتی هم ديدی توی يکی از نمونه‌گيري‌های تصادفی آمد و کار را خراب کرد. اين است که يک فکری می‌کنم!

يکی از بی معنی‌ترين کارهای حضرات اين فيلتر کردن بلاگ‌رولينگ است. هنوز هم به اميد اينکه موقت باشد و اشتباهی، دست به ترکيب لينکهايم نزدم. اما گويا قرار نيست شرايط عوض شود.

در باب خواص و عوام

2005-09-28T13:26:00.000+03:30

می گويد "منفردها خطرناکند". يعنی تک‌روها، مردمان تنها، جوامع منزوی و اقليت‌ها، همه، برای «بقيه» خطرناکند. چون ناخودآگاه معمولاً به صورتی متفاوت از بقيه همگرا می‌شوند. اگر صحبت يک شبکهء عصبی بود، خيلی ساده می‌شد گفت که دليلش اين است که شبکهء بزرگتر به پاسخی صحيحتر همگرا می‌شود. اما در مورد انسان چه؟ راستش همانطور که قهرمان کتاب 1984 با خودش زمزمه می کند که "سلامت عقل آماری نيست"، من هم "احساس می‌کنم حکمت عميقی در اين جمله نهفته است.". اما، با اينکه من خواص(!) نيستم، آن روزهای درازی که توی بيمارستان بودم و دست راستم يک «ممد آقا»ی 46 سالهء موتورساز و دست چپم يک "حاج قربانعلی" 54 سالهء تراشکار روی تخت‌های کنارم افتاده بودند، احساس کردم به آنچه از حرفهای اين دو نفر (که يکی فقط بلد بود اسمش را بنويسد و دومی که سواد داشت از کپهء مجله‌های خانوادگی کنارش تغذيه می‌کرد) ياد می‌گيرم، احتياج دارم. «رفاقت» با اين دو نفر، با وجود redundancy فراوان و شنيدن اجباری حکايت‌های طولانی هر روزه ای که با "متی جون! من سال ..." شروع می‌شد و نمی‌گذاشت من کارهای عقب افتاده‌ای را که با خودم برده بودم تمام کنم، خيلی آموزنده بود. خيلی بيشتر از آن روز و نصف روزهايي که با تکنيسين‌ها و کارگرها و ژاندارمها توی ماموريت بودم و بايد با همه کار می‌کردم و حرف می‌زدم و حرف می‌شنيدم. يعنی اينکه باز هم به آنجا می رسم که فيدبک بايد گرفت. بس!
آن منفردها ... را هم آيزاک آسيموف می‌گويد.

الان ديگر بايد بروم، حيف که تمام نشد ...

هستم

2005-09-11T13:58:00.001+04:30

هنوز يک هفته نشده که برگشته‌ام. يک ماه و يک هفتهء پيش بود. بعد از چند ماه کار خسته‌کننده، خواستيم استراحتی کنيم و سفری. به مقصد رسيديم. ولی نه آن طور که برنامه داشتيم. نيم ساعتی مانده بود تا مقصد که ماشين روی سمتی که من نشسته بودم، برگشت و همين طور که روی کناره‌اش، روی آسفالت می‌رفت، من هم، دست خودم را می‌ديدم که اول از يک لايهء خاک پوشيده شد و بعد که آستين لباسم آرام‌آرام تکه‌تکه شد، خون و خرده‌های شيشه هم روی خاکها و تريشه‌های لباس را گرفت. اينطور که شد، ماشين روی سقف برگشت و آرام گرفت. چند لحظه‌ای نگاهم به سقف بود که خون داشت رويش چکه‌چکه، لکه می‌ساخت ....
از آن لحظه، بارها خدا را شکر کردم که تنها من آسيب ديدم، آن هم با وجود کمربندی که صبح همان روز از پنج بار امتحان، تنها يک بار کار کرده بود...
گذر يک ساعت مانده تا مقصد را که می‌خواستيم نيم ساعته برويم، ثانيه به ثانيه، درک کردم. هم من و هم همسرم که کنار من نشسته بود و گاهی رويش به سمت من بود و با لبخند و فشار دستش که خون به دست من چسبانده بودش، می‌خواست آرامم کند و گاهی رو به بيرون داشت که به فشار ارادهء کم نظيرش احساساتش را را تحت تسلط بگيرد ...

خواستم از صنف پزشک و حرفهء پزشکی شکايتی بکنم، اما می‌گذارمش برای يک جای جدی‌تر، که مستدل حرفی بزنم و شايد جوابی داشته باشد. اما آه از اين پزشک‌ها!

الان سه-چهار روز که امتحانی آمده‌ام شرکت. حال و احوال خودم خوب است، اما کيوان، وقتی که بستری بودم رفت. به قول خرس سفيد قطبی، خوش به حالم که شب رفتنش نبودم. مطمئنم اصلاً شب خوبی نبوده. من هم فکرش را نکرده‌ام و اين چند روزه که آمده‌ام، کلهء سحر که کيوان را پشت کامپيوترش نمی‌بينم، منتظرم که سر ظهر در اتاق را باز کند و آن سلام مخصوصش را توی اتاق پخش کند. ظهر هم که نمی‌آيد، ای بابا باز امروز هم اين دودر کرد .... اميدوارم، توی همين دنيا، باز هم ببينمش ... از يک ديد ديگر، اين هم يک مغز ديگر، که فرار کرد. کاشانی! اين يک دفعه را هيچی نگو!

اين برای اين بود که بگويم زنده هستم و حتی بيشتر. يا حق.

از لابلای نفس نفسها

2005-07-31T19:13:00.000+04:30

من می خواهم از اينجا بروم ... هشت سال و نه سال که هيچ، هجده و نوزده سال هم که بشود به حال من فرقی نخواهد کرد. من استحاله نمی‌شوم، جذب نمی‌شوم، شبيه نمی‌شوم و همين طور که بودم و حالا هم هستم، غريبه خواهم ماند. نمی‌توانم چيزی را که قبول ندارم بپذيرم، روشی که حالم از آن بر هم می‌خورد را در پيش بگيرم، اصلاً نمی‌توانم ... می‌خواهم برگردم ... اين همه سال نخواستم بپذيرم که اينجا نچسبم، اما نديدنِ چيزی که بزرگ، افق ديدت را اشغال کرده و مرتب با بوق و فلاشر حضورش را توی چشم و گوشت فرو می کند، مگر امکان دارد؟ من بر می‌گردم. اينجا جای من نيست. نبوده از اول. جای من همان «شهرستان» خودم است. جايي که صداها، چشمها و صورتها گرما دارند و اولين چيزی که از يک آدم می‌بينی برق زندگی چشمها است، نه حرص و کمبود و دردی که از چشمها بيرون می‌ريزد ...

بهت زدگی و بقيهء مسايل

2005-07-16T10:54:00.000+04:30

به نظرم بالاخره از بهت انتخاباندن شهردار توی کرسی‌ای که تويش لق می‌خورد، دارم در می‌آيم. شايد اين اونطوری نباشه ... اميد دادن ما رو باش! بگذريم، يک موضوعی هست که سوزن سوزن‌ام می‌کند. می خواهم سعی کنم، کمی درباره‌اش صحبت کنم و اگر توانستم، ادامه دهم.

1. با آنکه هيچ وقت از اين ميرشکاک ابن ابا هتاک خوشم نيامده، اما يک حرفش را قبول دارم. درست يادم نيست، علی محمد خوانده بود و برای ما می‌گفت. حالا هر چه، اصل صحبتش، ابتذال معانی و کلمات بود. اينقدر حقيقت در همين حرفها و حتی شعارهايي که ابزار حکومت شده‌اند وجود دارد که حيران می‌شوی از عمق و وسعتش و حيران‌تر از اين که دور و برت چه بوده و هر روز چه می‌شنيدی و می‌ديدی و نمی‌فهميدی ... . من کلمه‌ای از آنها را تکرار نمی‌کنم، چون می‌خواهم برای خودم به همان صورت باقی بمانند. و فايده ای هم برای کسی ندارد، تا ناگهان يکی‌شان را خودت نبينی، نخواهی فهميد که چه هستند. مفاهيمی به سادگی "فلان خوب است."!
دامنهء اين ابتذال معانی، به مفاهيم و اشياء هم می‌رسد. آخر هفته، بی‌خيال کار شدم و رفتيم موزه. هزار بار اشياء قديمی ديده بودم. اما اين بارش يک چيز ديگر بود. يادم هست، يکبار به دعوت سپهر رفته بوديم بسطام. از هر چيز ديگرش که بگذريم، بسطام، اين شهر آرامی که حالا، ابهت زمان ابوسعيدش را از دست داده، بنايي تاريخی دارد، ديدنی. هول هويت و وجودش از دور ميخکوبت می‌کند. اصلاً می‌مانی. خيلی قديمی است، هزار ساله نيست، اما کم از هزار ساله‌ها ندارد. بزرگ است و انگار که نقش برجسته‌ای براق است ميان يک نقاشی مسطح قديمی. بادگيری دارد که در آن حاشيهء کوير، خنکش نگه می‌دارد و کف پوشهايش حداقل چهار نسل مردم را ديده‌اند. مسجد جامع بسطام، توی آن روز داغ، خودش را آنطور به من نشان داد، اما من نديدم. چرا؟ چون فراوان مسجد ديده بودم، چشمهايم اينقدر پر بود که اصلاً نمی ديد.... اگر مسجد نبود، هر بنای ديگری به آن عمر و عظمت را حتماً زير و رو می‌کرديم، اما مسجد بود و ما فراوان ديده بوديم!

- "اين دو تا genius ان ..." آخه چقدر! خودتو چرا قاطی می‌کنی؟

Optical Protection Test

2005-07-11T14:30:00.000+04:30

بچه زرنگی است اين يارو. نمی دانم چرا از وقتی شروع به کار کرده‌ام، هر جا بودم Technology Edge ايران بوده. هميشه اولين بار در ايران، بهترين در ايران، قويترين در ايران و ... بوده. هميشه آن شرکت بهترين جا بوده. چه دولتی، چه خصوصی. و نمی‌دانم چرا تا به حال هيچ يک از اين ادعاها واقعيت نداشته‌اند. گفتم که نمی‌دانم چرا، اما می‌دانم که چه کسی الان چه می‌گويد .... بگذريم، بچه زرنگ بودن، خيلی آسان است. فقط کافی است فکر و ذکری غير از درس و خودت نداشته باشی، برايت مهم نباشد دور و برت چه خبر است، مردم و اطرافيان را در حد در و ديوار و پنجره و پله ببينی، کمی هم ادعايت بشود. مهم نيست ديگر جهت‌ات چه باشد، درس يا پول يا هر کوفت ديگری فرق نمی‌کند. اگر درس باشد، می‌شوی استاد دانشگاهِ پر ادعای از خود متشکر که هر که با او طرف است "معتادی بيش نيست" .

...

2005-06-19T09:51:00.000+04:30

روز آخر تغيير عقيده دادم. برگشتم سر همان حرف اول. هر چه توانستم هم، به هر که توانستم، گفتم. حالا اما ببين کار به کجا کشيده. اما، اگر قرار بود، يک روز را اجبارا ً با کسی همکار باشم، از بين دزد و قاتل، حتماً قاتل را انتخاب نمی‌کردم.

عاقبت

2005-06-15T17:05:00.000+04:30

چقدر ممکن است يکی از چيزهايی که منطقی‌ها نمی‌توانند باور کنند، اتفاق بيافتد؟ چی ممکن است؟ مرز توهم با واقعيت کدام است؟ تصميم؟ تسليم؟ يا تمام شدن کشسانی؟ سپهر، يک بار - يکی از آن بارهايي که زهر تلخی‌اش به چهره‌اش هم رسيده بود – می‌گفت که بالاخره تسليم می‌شوی. خسته از جستجو و گيج از نادانسته‌ها و نامعلوم‌ها، خواهی پذيرفت، آنچه را ديگران همه پذيرفته‌اند. ذوق اکثريت خوشايندت خواهد شد. آن وقتی است که «الاستيسيته‌ات» به حدش رسيده و «کش»ات می‌برد. حتی نموداری هم کشيد که فشار و تحمل با هم متناسب اند تا حد الاستيسيته و بعدش ديگر هر چه سرت بيايد، حس نمی‌کنی و آن وقت می‌توانی راضی باشی. قبول نداشتم و تازه اين اوايل فاصله بود... . تمام انرژی و نفس در راه جستجوی شيوهء شناخت و قاعدهء تصميم‌گيری، هدر رفته بود. چه اشتباهی ... و تازه او تنها نبود.

راههای عادی و شناخته شده و تجربه شدهء زندگی خيلی خيلی خيلی باريک هستند. اگر کمی پايت را پس و پيش بگذاری، حتی در موضوعی که از کوچکی فکر نمی‌کنی بار ديگری هم به آن فکر کنی، بازگشت، شايد ممکن نباشد. اگر باشد، ديگر زندگی آن طوری که بود، نخواهد شد. هيچ وقت ...

والسلام

2005-06-12T15:07:00.000+04:30

دو سال پيش يک بار مجيد به من گفت: "من ديگه دينم رو به انقلاب ادا کردم. ديگه کاری بهش ندارم. می‌خوام به دينم به خودم برسم."

پس واقعاً بس است. برسم به چيزی که واقعاً مهم است.

با دندانهای به هم فشرده

2005-06-01T12:13:00.000+04:30

پنج‌شنبه صبح بود، کيهان را برای خبری می‌گشتم، اسم آشنايی ديدم و اسم برادرش را که دو گردن‌کلفت محل، کشته بودندش. زنگ زدم به تسليت. هنوز بعد از سه هفته گرفته بود. صحبت، صحبت اين مسايل که همه طبيعی و روزمره‌شان می‌دانيم، مثل چاقو و کشتن و ... نيست. می‌گفت، کشتند، به کلانتری شکايت کردم، اهميت ندادند. به روزنامه‌ها نوشتم. قوهء قضاييه و اطلاعات و ... ريختند توی خانه که آبروی نظام را داری می‌بری. طفلک شانس آورده بود که زمان جنگ، خودش و سه برادرش با هم جبهه بودند و سابقهء جبهه‌اش از همهء آن لاشخورهای سردار و سرهنگ بی‌سواد آن سپاهی که قبلاً عضوش بود بيشتر بود و خانوادهء محترم و اين حرفها و خودش مشهور به انصاف و دين و ديانت که هنوز توی خانه‌اش بود. وگرنه که حسابش با کرام الکاتبين بود.

جمعه‌اش، توی خانه، با خيال راحت نشسته بوديم به صبحانه و گفتگو که تلفن زنگ زد که فلان‌زاده‌ات مرده و بيا. رفتم، فردايش رسيدم. چه شده بود؟ دو تا اتوبوس بين‌شهری با هم مسابقه گذاشته بودند. توی يک جادهء کوهستانی، که جاده‌اش مال عهد استعمار انگليس است. توی کوههای ترسناک زاگرس. با هم کوبيده بودند به يک کاميون و خون سی نفر را هدر کردند. همين! به همين سادگی. چرا بايد اين راه اينقدر بی صاحب باشد؟ چند تا از اين اتفاقها بايد هر سال توی آن جاده اتفاق بيافتد؟ چرا جاده بايد آن قدر قديمی باشد؟ چرا بايد کسی مجبور باشد برای خواندن فلان رشته آن همه راه برود؟ چرا من اينجا هستم؟ چون آنجا که بايد باشم، نمی‌شود باشم. چون آنجا هيچ نيست. چون پول نفتی که از زير پايمان می‌رود، ريخته می‌شود به پای تهرانيهای ناسپاس مفت‌خور و به آنجا که بايد باشم هيچ نمی‌رسد. نه ذره‌ای آسايش، نه آموزش، نه امکانات، نه فرصت، نه تفريح و نه حتی مجالی برای نفس کشيدن. تازه آن وقت می‌نشينند و پا می‌شوند و می‌گويند که تهران مال تهراني‌ها است. نسناس! آن پولهايی که از نفت جنوب توی شکم بی‌تهت ريخته شده را پس بده به آنها که دردسرش را می‌کشند، استخراجش می‌کنند و می‌رسانند دست توی حرام لقمه، بعد افاضله کن، آن وقت هر چه ماند از ده‌ات که هنوز هم که هنوز است شهر نشده، مال خودت. ارزانی‌ات. بگو تو چه فايده ای داری برای بقيهء مردم اين کشور؟
ببين من فرصتش که به دستم بيايد می‌روم و پشت سرم را هم نگاه نمی‌کنم. اين شهر لوله اگزوزتان مال خودتان. همه اش مال خودتان. به خاطر شماهاست که من و امثال من بايد توی شهرهای خودمان جای پيشرفت نداشته باشيم، از خانه و زندگی‌مان آواره شويم، از شماها حرف مفت بشنويم، شکل‌مان را عوض کنيم تا بتوانيم بعد از عمری شايد از ذره‌ای از آن چه حق ماست و با زحمت ما به دست می‌آيد بهره‌مند شويم.

فراموش‌شده‌ها

2005-05-14T12:08:00.000+04:30

بی‌خود نيست که من از هاکسلی خوشم می‌آيد! اگر هم فعلاً مدتی است سراغش نرفته‌ام، يکی سرم خيلی شلوغ بوده و ديگر اينکه انگليسی‌اش کمی مشکل است و برای من دو برابر متن‌های ديگر دقت می‌خواهد. خوبی هاکسلی اين است که با وجود اديب بودن، مثل تالکين ادبياتش «نُنُری» نيست. حالا از اين بگذريم، HK کاغذ جا مانده در پرينتر را نشانم می دهد که "اين مال توئه! هم Watch-Dog داره، هم کلمات قصار!" می‌بينم امضای يک نفر است که توی یک Forum کامنت نوشته:

Maybe this world is another planet’s hell. Aldus Huxley

شايد که اين جهان، جهنم جهان ديگری باشد. آلدوس هاکسلی

هاکسلی اگر نمی‌شناسيد، من به عنوان يک نويسنده می‌شناسمش و دو سه کتاب از او خوانده‌ام. معروفترين اثرش تا جايي که من می‌دانم «دنيای قشنگ نو» است. ترجمهء فارسی‌اش نه اينکه حرف نداشته باشد، ولی خيلی خوب است. حداقل به قدر تاييد «صالح حسينی». اينجا هم می‌توانيد دربارهء خود هاکسلی بخوانيد، که البته بعيد است کسی علاقمند باشد.

بعد از بسته شدن سايت بعد هفتم، هنوز هيچ خبری از يک دلسوز برای ادبيات sci-fi فارسی پيدا نشده. اما اين بلاگ، اميدوارم که فعاليتش بيشتر شود.

به عنوان يک گير‌دهندهء قديمی به رسم الخط و املاء و انشاء، با اين که خودم مقيد و اسير استاندارد در نوشتن هستم، اما اصلاً اجبارش را نمی‌پسندم. اصلاً زبان و شکل و رسمش را مردم ساخته‌اند، نه ادبا و فرهنگ‌نامه‌نويسان. يک محرک جهش، جنبش، زندگی و پويايی زبان هم، همين اشتباه‌هايي است که مردم در حرف زدن در زندگی روزمره‌شان می‌کنند. اين هم در حاشيهء مصاحبهء عمو اسد با خوابگرد که وسطش مجبور شدم ولش کنم!

دو کلام - ویرایش 1/2

2005-05-03T16:24:00.000+04:30

خیلی خوب می‌شود آدم به جای این خزعبلات فنی که فلان سیستم چیست و چطور عمل می‌کند و عوامل موثر بر صحت کارکرد آن کدامند، چهار کلمه بنویسد که حداقل ارزش ماندن داشته باشند. حتی اگر برگردان میوه‌های ادبیات فرهنگهایی باشند که با ما در تقابل هستند.
از کلمات قصار خوشم نمی‌آید، ولی گاهی بعضی از این حرفهایی که عبوری می‌شنویم، تکانی می‌دهند. مثلاً آنکه علیرضا رنجبر شورابی فرستاده که:

Thousands of candles can be lighted from a single candle, and the life of the candle will not be shortened. Happiness never decreases by being shared.

هزاران شمع را می‌توان تنها با یک شمع روشن کرد، بی آنکه عمر شمع کوتاه شود. شادی را اگر با دیگران شریک شوی، کم نمی‌شود.
وقتی از صحبتی تکان می‌خورم که یکبار پایم همانجا لغزیده باشد، شاید هم بارها .... چون از کلمات قصار خوشم نمی‌آید. چون علی می‌گوید که خوانده کلمات و مفاهیم را برایمان مبتذل کرده‌اند. چون اینقدر شنیده‌ایم که مهم نیست چه می‌شنویم، تنها از شنیدنش بیزاریم. شاید همین ابتذال مفاهیم و بیزاری باشد که نمی‌گذارد .... نه! من در این باره چیزی نگویم بهتر است.

خواستم مفصل از عربهای اهواز و خوزستان بگویم. از آنچه از آنها دیده‌ام، خوب و بدش. بگویم در اهواز کودکی ما، عربها ترسناک بودند. بگویم بزرگتر که شدیم، دوستان عربی هم داشتیم، بگویم کمی بیشتر که بزرگ شدیم دیدیم عربها هم آدمهایی هستند که با ما فرق دارند و حق دارند که بخواهند به همان صورت باقی بمانند. بگویم که بعدها که وارد زندگی جدی شدیم عربها را باز هم به صورت دیگری دیدیم...، و حالا در خوزستان عربها می‌گویند دولت با آنها دشمنی می‌کند و بقیه همدستند و بقیه می‌گویند دولت به آنها زیادی لطف دارد و عربها ماری در آستین هستند. اما نمی‌ارزد و هیچ کدامش را نمی‌گویم. هیچ فایده‌ای ندارد. چون این همان مسالهء قدیمی است. هیچ طرفی نمی‌خواهد تفاوتهای وجود «دیگری» با خودش را تحمل کند. خیلی پیش‌ها یک جمله‌ای شنیدم که نمی‌دانم که گفت و از که نقل کرد، اما یادم هست که تقریباً به این صورت بود: "دیوانه‌ها بیگانه‌اند و بیگانه‌ها دیوانه‌اند."، اما کو آنکه بشنود. گفتم که، حالمان از «مفهوم» به‌هم می‌خورد!

پی‌نوشت: ممنون از علی آقای عزیز بابت تذکر، علیرضا اینجا می‌نویسد. البته نوشتهء بالا را برایم e-mail کرده بود.

تاول

2005-04-28T09:45:00.000+04:30

امیدوارم آنچه الان می‌خواهم بگویم آخرین صحبتی باشد که دربارهء انتخابات و این قبیل نمایش‌های مزخرف روزمرهء می‌کنم، هر چند بخواهد بهانهء گفتن چیزی بهتر شود.
دیدیم که آن پدر مهربان ملت، بالاخره بالاخره ناگزیر از نوشیدن جام زهر شرکت انتخابات شد. خوشا به سعادتمان! با وجود «درپیت» بودن به تمام معنی بقیهء کاندیداها و سابقهء بدی که آن نازنین شیرین‌گفتار طلبکار نه از ملت به جا گذاشته، معلوم است که آقا و مردم با هم احساس می‌کنند که باید «مرد»ی بیاید. باید «پدر»ی باشد.
صحبت این نیست که چه کسی خوب است و که بد. حرفم این است که چرا ملت ما، یعنی ما تک تک و گروه گروه، باید بزرگتر بخواهیم؟ چرا احتیاج داریم همیشه خودمان به چیزی تقدس بدهیم و بعد خودمان بپرستیمش؟ چرا باید بادکنک بپرستیم؟ همه می‌دانند که انسان ناگزیر از داشتن مرکز توجه است، بله. من هم کاری ندارم که در جوامع دیگر فکر می‌کنند از قید این شیفتگی‌های دیوانه‌وار خلاص شده‌اند و در عوض ناخودآگاه بی‌ارزشترین چیزها را می‌پرستند. راستش من هم، اگر بنا به انتخاب باشد راه و روش خودمان را خیلی ترجیح می دهم. ترجیح می دهم، اما نمی‌پسندم‌اش. پرسش را مطرح می‌کنم. پاسخ را، اما، شتابزده نمی‌دهم.

من از هرگونه Spice، OrCAD و Cadence بیزارم. از زرنگار هم متنفرم. از ویرایش جمله‌های عربی-فارسیِ فعل و فاعل بر هم ریختهء پر از موصولهای بی‌قاعدهء طولانی لفظ به لفظ ترجمه شدهء بی‌دقت نوشته شده هم دیگر حالم بر هم می‌خورد. تو، فلانی! برو به کار خودت برس که با همان انگلیسی سر و کار داشته باشی. فارسی را بگذار برای آنها که دوستش دارند و قدرش را می‌دانند و از همه مهم‌تر بلدند به این زبان خواستنی حرف بزنند.

یک «مغز» دیگر هم دارد فرار می‌کند. بویش می‌آید که کیوان هم برود آن ور دنیا. اصلاً بوی خوبی نیست. امیدوارم خوشبخت شود. اما به هر حال این موجود فجیع مهربان 120 کیلویی هم «مغز» محسوب می‌شود. رتبهء 19 کنکور ارشد مغز نیست؟ هست، حتی اگر با عباس قادری برقصد!

امیدوارم موعد این دمو هم به زودی برسد و به خوبی از سر بگذرد. الان فقط تنها استرس قبل از تحویل کار را کم داشتم که آن هم به سلامتی نزول اجلال کرد. بروم به کارم برسم، شاید ... باشد! جدی جدی! از کاری که اینجا می‌کنم راضی هستم. خیلی خوب است که احساس کنی، کاری که می‌کنی یک جایی فایده دارد. به کسی کمک می‌کند. گره ای را باز می‌کند و مردم آزاری نیست. اصلاً خوب نیست کاری داشته باشی که هر جا می‌روی یکی پیدا شود که بدون اینکه بداند روی سخنش با تو است، به فحشت بکشد.

بازهم انتخابات

2005-04-11T17:57:00.000+04:30

دو سه کلمه بیشتر نیست. این یعنی چه که آن آقای جدی می‌گوید، البته نقلش به مضمون است، می‌گوید که
- من خبر دارم آن یارو رفسنجانی، نظرسنجی کرده برای حضور در انتخابات و نتیجه‌اش را برای حضرتش خیلی رضایت بخش دیده‌اند.
و من می‌دانم که مفت حرف نمی زند و هر کس دیگر هم جای او بود این حرف را مفت نمی‌زد. جداً یعنی چه؟ یعنی توی کلهء این ملت ... .
همان داستان قدیمی، آقا بالاسر می‌خواهند، هر چه قویتر، بهتر! بس!

رجوع

2005-04-03T17:03:00.000+04:30

می‌خواهم پیشواز بروم! اما نه برای روزهء رمضان. برای انتخابات رییس جمهوری. من، اگر نظرم عوض نشود، حتماً رای خواهم داد. اگر کسی بود که حرف حساب زد که اسمش را می‌نویسم. اگر هم نه، سفید و این‌بار برخلاف آن انتخابات قبلی کسی (مثل آن حمید!) نمی‌تواند بگوید چاره‌ای نداشتی! هم چرای خودش واضح است و هم چرای سفیدش. ولی حالا چرا. با اینکه چند بار مجبور به انجامش شده‌ام، از دور ریختن و از اول شروع کردن خوشم نمی‌آید. از برگشتن نمی‌ترسم. اما واقعاً زمانهای کمی پیش می‌آید که لازم باشد یک راه حل را کاملاً دور بریزی. تمام آن هزینه‌ها و منابع ذهنی و داخلی و خارجی که مصرف شده‌اند به یک آن دود می‌شوند! ذهنی که کار کرده، کاری که انجام شده، به هر حال چیزی به ذخیرهء ملت اضافه کرده. سوادشان را بالا برده، هشیارترشان کرده، پوستشان را کلفت کرده، اصلاً هر چه! اگر زلزله‌ای پیش بیاید، همه چیز ترک می خورد و هر کس که بگوید بعدش اوضاع بهتر می‌شود فقط نمی‌گویم غلط کرده. مگر که می‌خواهد بیاید؟ مگر کدام جانور جدیدی می خواهد حکومت کند؟ نتیجه همان است …. هر تغییری شدیدی که پیش بیاید متوسط‌ها هستند که ضرر می‌کنند. فوقش چهارتا سیاستمدار اسم‌در‌کرده محاکمه شوند یا اصلاً بدون محاکمه، فله‌ای، سیاست شوند. مگر شرایط کلی، نه جزییات سخیف روزمره، چقدر عوض می‌شوند؟
اگر تغییری قرار شود باشد، ناشی از افزایش شعور و ادراک باید باشد وگرنه با دید کل‌نگر، شرایط هیییییییییییییچ تفاوتی نخواهند کرد. مرکب همان و مرکوب همان! فقط شاید پالان عوض شود.

نوروز

2005-03-28T10:20:00.000+04:30

این هم از نوروز باستانی. الان صرفاً آمدم که بگویم سال نوی همه مبارک. مال دوستان به جای خود، حتی مال دشمنان هم مبارک. امیدوارم همه، به ازای تمام مقادیر، آرام و شاد باشند و همانطوری که خودم می‌گویم صد سال به از این سالها. هنوز نسل بشر با عقل‌رس شدن فاصلهء زیادی دارد، ولی امیدوارم من حداقل مقدمه‌ها و پیش‌در‌آمد‌هایش را ببینم. ... چنین باد.

تربیت

2005-03-13T10:43:00.000+03:30

خوب، این هم از آن دموی کذایی که یک ماه تمام خواب و خوراکمان را گرفت! بالاخره صاحبش کار را دید و اگر از ایرادهای سخت‌افزارش که نصفش یک ساعت آخر هنگ کرده بود و OW که هر 30 ثانیه reset می‌شد و GUI که به رای خودش اجتهاد می کرد بگذریم، بویش می‌آید که طرف خوشش هم آمد.
مهم نیست که باید خیلی خیلی سخت‌تر کار کرد، اما من امیدوارم و همین برایم نعمتی است. من خودم، باید خیلی خیلی خیلی بیشتر و سخت تر و با بازده بیشتری کار کنم.

این بار می‌خواهم کمی پرهیز کنم از "قلنبه" حرف‌زدن و به زبان دیگری که تازه دلبسته‌اش شده‌ام حرف بزنم: زبان آدمیزاد! البته موقتی است و اینجا باز هم به همان کلپترهء سابق بازخواهم گشت. خدا را چه دیدید، شاید هم دکانی تازه برای این قبیل حرفها باز کردم.

* * *

... این تربیت که توی فیلمای خارجی نشون میدن آخه چیه؟ چرا مثه اونو ماها تا حالا ندیدیم؟ یک کنترل و آموزش با برنامه و حساب کتاب که به جای خودش انعطاف هم داشته باشه. من خودم شدید تربیت شدم! البته نسبت به در و همسایه و اطرافیان و فک و فامیل خیلی خیلی خیلی ملایم و عاقلانه بود. ولی به قول اون یارو گوگوشه کتک هم خوب خوردیم! چه چک و اردنگی، چه با دمپایی. اعتراض و حرف که هیچی، بعضی وقتها پرسیدن هم ممنوع بود. ولی خوب وقتی توی مدرسه دوستامو می‌دیدم که با سیخ داغشون کرده بودن یا دندونشون شکسته بود یا به جای امضای ملاحظه شد من، یک جای انگشت کثیف گنده روی برگه امتحانشون بود، خوب، یه نفس راحت بود که میومد و یه خدا رو شکر غلیظ که اونم مال همون تربیت بود...
خوب، حالا اینا رو مقایسه کنید با این تربیت خردمداری (ببخشید این یه کلمش قلنبه شد، اکابرشو بلد نبودم.) که اینا نشون میدن. فکر نکنم بیشتر از 2 صدهزارم درصد مردمشون اینقدر شعور داشته باشن، ولی دیدن اینا آدمو یاد این میندازه که دور و برش پر از آدماییه که همین یه قرون تربیت کتکی رو هم که اون بالا گفتم ندارن و هیچی براشون نه قانونه و نه محترم. اخلاق و اینا که هیچی، خودخواهیشون یه نخود از حد اون میمونه بیشتر نیست. کدوم میمونه؟ الان می‌گم. یه داستانی بود که مادربزرگ دهاتی من که ما بهش می‌گفتیم ننه برامون تعریف کرد. می گفت، البته به لهجهء محلیش، که یه میمونو با بچش انداختن توی حموم. کف حمومو هم داغ کردن. آخ اگه یادم میومد که خدابیامرز به حموم چی میگفت! آره داغ کردن. میمونه اول بچه رو گرفته بود دستش بالا پاین می پرید. بعدش داغتر کردن، داغتر تا میمونه به تنگ اومد. بچه رو گذاشت کف حموم و نشست روش.
تربیت کردن یعنی یاد دادن قدرت کنترل، یعنی بزرگ کردن، یعنی دادن شعور اینکه انگیزهء آدم از کارهاش یه خورده بیشتر از نفع کوتاه مدت باشه. یعنی یاد دادن اینکه آدم چطور خودش خوب و بدو از هم سوا کنه و تصمیم بگیره. یه تصمیم بر اساس سود واقعی و بلند مدت. آخرشو دیگه نمی‌تونم خیلی اکابر بگم: یعنی زمینه‌چینی و هدایت برای گذار از کنترل شونده به کنترل کننده.

* * *

تمام نشد، ولی بیشتر از این گفتن ندارد. پدرم با وجود همهء کاستی‌هایش چندین قاعده و روش به من آموخت که مثل قصه‌ها همه به شکل "پسرم بدون که .... چون ..." و به کارگرفتنی بودند. اما با گذشت زمان و زندگی در این ده شهرنما که تهران باشد، بی‌کارکرد شدند. چون بسیاریشان برای تعامل با مردمی بودند که روشمند و انسانی زندگی کنند.
چرا مردم ما دیگر نمی‌توانند فرزندانشان را "تربیت" ‌کنند؟

و یک چیز دیگر، باباجان ما جنگ دیده‌ایم، دیده‌ایم دست و پای همسایه‌مان توی خیابان جلوی خانه‌مان افتاده بود. دیده‌ایم دل و رودهء هم مدرسه‌ایمان روی زمین ریخته بود. اصلاً هیچ حال نمی‌دهد، من این را به همه قول می‌دهم. اینقدر دنبال جنگ و آمدن آن یارو نباشید. با توام، حمید!

2005-02-12T19:05:00.000+03:30

یک بار به یک جمله که کشی نقل کرده بود، لینک دادم. آن جمله را اگر به یاد نمی آورید، آن پایین دوباره آورده امش. این همین جا باشد. دیشب که نه، پریشب یک ساعتی مهمان دوستی بودم. حرف که می‌زدیم، یک بار دیگر یادم آمد که این لامذهب امروز، دیروز که بود. همهء چیزی که این استحاله را باعث شد، دیدن تضاد بود. اما تضاد در جامعهء انسانی. در جامعهء مورچگانی چسبیده به خاک یک سیارهء کوچک در منظومهء یک ستارهء متوسط واقع در لبهء کهکشانی از میان صدها هزار میلیون کهکشان. یعنی هیچ!
چرا و چطور این کوچک آن بزرگ را پوشاند؟ چطور "هیچ" چشم را بر "همه چیز" بست و چرا؟
بد نیست یکبار دیگر من هم آن جمله را نقل کنم:

We are on a minor planet of a very average star located within the outer limits of one of a hundred thousand million galaxies. Are your problems really significant in light of this?

Stephen Hawking

دشمن کیه؟

2005-02-08T09:56:00.000+03:30

ممنونم از همهء دوستان خوبی که با پیامهای محبت آمیزشان شادم کردند. خیلی خیلی ممنون. هم از Gangs، هم از عزیزانی که محترم هستند!

گفته‌ام قبلاً، اینجا نه. هر چند نمی‌خواهم یک ذره شبیه آن کسی که مرتب می‌گوید دشمن! دشمن! باشم، ولی باید بگویم که غرب را به طور کلی و آمریکا را به صورت خاص دشمن می‌دانم. دوست عزیزی که عشق آمریکا بود و هنوز هم هست، طوری که توی آن جهنم‌درّهء سپاه که بودیم هم روز حتماً یک تکه از لباسش یا اسمی از آمریکا داشت یا نقشی از پرچمش، خیلی از این حرف بر می آشوبید و همیشه معترض بود. من اینجا فقط آن دلیلی که او را راضی کرد را می آورم. یکی دیگر از دوستان به او گفت: "من غرب و آمریکا را به خاطر تبلیغات و به حرف یک مشت نادون دشمن نمی دونم. تو هم حداقل نصف اون چیزهایی که باعث هدر رفتن جوونیت شده رو باید از چشم آمریکا و غرب ببینی." یک دلیل بهترش را اینجا ببینید. کسی که دارد با ما می‌جنگد دشمن است دیگر. نه؟ بی‌معنی است اگر کسی بگوید جنگ با حکومت است، نه با ملت. وقتی همین ما، ملت، داریم چوبش را می خوریم، دردش را می کشیم، اضطرابش را داریم، تحقیرش را تحمل می‌کنیم و هزار بلا سرمان می‌آید که یک صدهزارم‌اش هم به حکومت و حکام نمی‌رسد، چطور می‌شود گفت جنگ نیست؟ این نوشته را در پریشان‌بلاگ بخوانید.

روش این جنگ‌ها عین استراتژی Ally و Enemy شدن توی Age of Empires II است. سیّد! یادت هست؟ این هم تازه یادم آمد.

اوهوی

2005-02-06T17:32:00.000+03:30

نکبت! مگر مرض داری بلاگر را می‌بندی؟ تا کی می‌خواهید اینقدر نفهم باشید؟ در را ببندید، پنجره که هست، پنجره را هم عمراً بتوانید ببندید! جرات نکردی خود بلاگ‌اسپات را ببندی؟ اوهوی! با تو ام افق نت بدبخت گوش به فرمان.

Clock

2005-02-06T17:26:00.000+03:30

ترس، می‌خواهم از ترس بگویم. قدیمیها، آن معادن لایزال حکمت. همانها که دلم می‌خواست حکمت را از زبان خودشان شنیده بودم (نه اینکه آن را لای گندِ شندره‌های مبتذل روزمره‌ها تکه‌تکه شده ببینم.)، می‌گفتند ترس، برادرِ مرگ است. نه مرگ، بلکه
م................................رگ. نیستی، هیچ.
قدیمیها، هرچند نه همان قبلی‌ها، علاوه بر حکمت چیزهایی هم داشتند که وقتی به یادشان هستم، دیگر خیلی خودم را ناراحت نمی‌کنم که «حالا» هستم، نه در عصر افلاک هفت و نه گانه. یکی از این «چیز»ها، ترس کاشتن بوده. نمی‌دانم چطور اینکار را کردند. نمی‌دانم چه، یا کدام قسمت اعتقادشان این کار را کرده. دین بوده؟ دین جزا و عقاب؟ گمان نکنم. توی مد دین که هستم، همه جا روشن است، همه چیز معنی دارد و هیچ چیزی نه بیش از حد ترس دارد، نه زجر. اما نه، همان دین بوده، همان که نه، مثل خود قدیمیها، دین هم انگار لایه‌لایه و تکه‌تکه بوده. ولی کدام بوده که حرفش نفی وجود آدم بوده؟ کدامش آدم قدیمی را از ترس له کرده؟ کدام اینقدر او را فشرده که از هر وجودی تهی شده؟
چرا؟
یکی از کتابهایی که ورق زده‌ام، به تعبیر من می‌گفت ترس و محرومیت از پناه داشتن در دوران اولیهء زندگی، در دورانی که عقل سرد باید شکل بگیرد، آن عقل رس شدن را مختل می‌کند، به تاخیر می‌اندازد یا شاید حتی متوقفش کند. در این حالت، آن وجود بشری نمی شکفد و هر چه پس از آن در گذر سالها می‌آموزد، تنها روش و ابزار خواهد بود. روش و ابزار را باید عقل به کار بگیرد. ولی وقتی عقل نباشد، روشها و ابزارها، چماقها و هویج‌ها، محرک و انگیزه می‌شوند. این حالت در بزرگسالی هم ممکن است پیش بیاید، وقتی که به هر صورتی، به هر دلیلی ذهن و عقل به اشباع برسند یا بگسلند. چطور ذهن و عقل پرداخته و بالغ اشباع می‌شوند یا رشته را از دست می‌دهند؟ ترس ... ترس که فرد و جمع را با هم له می‌کند. موجود عقل نامدارِِ ابزارگرا، لاجرم در حال زندگی می‌کند. اما «حال» واقعی از دسترس او دور است. زیرا ابزار ارتباط با حال کار نمی‌کند. چشم شاید ببیند، ولی ذهن در وهلهء اول از درک و سپس از تحلیل عاجز است. آخرش یعنی «اکنون» را باد می‌برد. چرا؟ چون آدم نمی‌خواهد حال واقعی را ببیند، در آن یا حتی نزدیکش باشد. آدمی که در وهم زندگی می‌کند با هر رده ای که واقعیت را پس زده باشد، به هر دری خواهد زد، هر چه را به فکرش برسد می‌آزماید تا با آن واقعیت خاص روبرو نشود ....
این صحبت را بگذاریم، بگذارید کمی از بالاتر ببینیم. به نظر من، از همان قدیمها، تا امروز، چیزی یا چیزهایی اینقدر ملتی که ما باشیم را ترسانده که ....